مانوگانو

اصلا تا به حال شده شخصیت بازی‌های رانر برای چند لحظه هم که شده اندکی صبر کند و به اطرافش نگاهی بیندازد؟ از کجا معلوم که به سمت دره‌ای عمیق نمی‌رود؟ خب راستش این کاری است که در مانوگانو صورت گرفته است. بازی به شما اجازه می‌دهد هر کجا که خواستید توقف کرده و قبل از شروع به حرکت دوباره تمام موانع و خطرهای اطرافتان را شناسایی کنید.

این انتخاب ساده که توقف را به عهده خودتان گذاشته، می‌تواند شروعی باشد برای خارج شدن این سبک بازی‌ از روند تکراری‌ای که گرفتارش شده‌ بود، هرچند تجربه کلی مانوگانو نیز کمی تکراری و در مواقعی گیج‌کننده است. شخصیت اصلی بازی از میان جنگل‌ها، کوه‌های یخ و مردگان شب می‌گذرد تا سنگ‌هایی آبی رنگ، توکن و یک‌سری چیز دیگر جمع‌آوری کند. اگر او موفق شود کارش را بخوبی انجام دهد و از برخورد با تله‌های مرگبار فراوان اجتناب کند در انتهای مرحله با سه ستاره پاداش داده می‌شود و می‌تواند راهش را ادامه دهد. با سخت‌تر شدن بازی شما می‌توانید مانوگانو را متوقف کنید، زیرا چکش‌ها و تخته سنگ‌هایی که نوسان می‌کنند یا سوراخ‌هایی که از آنها آتش زبانه می‌کشد در همه‌ جای بازی وجود دارند و مطمئنا دوست ندارید با برخورد به آنها شانس سه‌ستاره‌کردن مراحل را از دست بدهید. مانوگانو همچنین می‌تواند در روی طناب‌هایی که هیولاها اطراف آن گشت می‌زنند، توقف کرده و در فرصت مناسب مسیر خود را ادامه دهد. بازی از منظر طراحی پیرو شاهکاری به‌نام
Rayman: The Jungle Run است یعنی توانایی‌های جدید به مرور اضافه می‌شوند و در نهایت گستره حرکاتی که کاراکتر می‌تواند انجام دهد را افزایش می‌دهند. با وجود این مانوگانو تا رسیدن به ریمن خیلی راه دارد. مانوگانو قطعا بهترین بازی رانر نیست، اما تلاشش در معرفی مکانیکی جدید قابل تحسین است.

نام نویسنده: مجید رحمانی