زمستان سال گذشته وقتی IOC این تهدید را متوجه کشتی کرد، قدرتهای برتر این ورزش از جمله ایران، روسیه و آمریکا در دفاع از این ورزش کهن و باستانی بسیج شده و با همه وجود برای برطرف کردن این تهدید دست به کار شدند. در این مسیر با برکناری رافائل مارتینتی از راس فدراسیون بینالمللی کشتی(فیلا)، هیات رئیسه فیلا بدرستی دست روی نقطه ضعف سالهای اخیر کشتی یعنی تغییر پیاپی قوانین و در نتیجه از سکه افتادن کشتی به عنوان یک ورزش زیبا و پهلوانی، گذاشت. زیرا کار به جایی رسیده بود که حتی مردم ورزش دوست ایران ـ که مطمئنا بیش از هر کشوری به کشتی علاقهمند بوده و از آن شناخت دارند ـ در فعل و انفعال این تغییر قوانین، سردرگم شده بودند و کمتر کسی از این ورزش لذت میبرد.
این مساله در روزهای اخیر که جریان رقابتهای جهانی را از صداوسیما دنبال کردیم بخوبی نمایان است، دیگر نه خبری از پرتاب سکه، کمرگیری، خمگیری، تایمبندی و شمارش غیرکارشناسی امتیازهاست و نه هُل دادن؛ ویژگیهای منفی که جملگی ریشه در قوانین کسلکننده فیلا داشت. اینک پس از سالها، شاهد رد و بدل شدن امتیازهای فنی، تقلای همه کشتیگیران برای کسب امتیاز و مبارزه جانانه هستیم. نه اعتراض چندانی به داوری میشود و نه اساسا مشکلی در این رابطه پیش میآید. گرچه به طور طبیعی قوانین کشتی هنوز هم برای بهتر شدن جا دارد و نناد لالوویچ رئیس جدید فیلا تاکید کرده این روند ادامه خواهد داشت، اما تا اینجای کار هم به خواست کشتیدوستان توجه شده است. یعنی هم ورزش مورد علاقه آنها در المپیک باقی ماند و هم تکنیک و زیبایی موردنظر از جمله فنون پرتابی به تشک برگشته است.
حالا که کشتی به این حالت برگشته است، یاد انتقاد زیبای امامعلی حبیبی اسطوره کشتی ایران از قوانین سابق افتادیم؛ جایی که عنوان کرد: «کشتی دیگر ورزش نیست بلکه بازی شده است.» خوشبختانه این انتقاد دیگر متوجه کشتی نیست و باید گفت کشتی دیگر بازی نیست و دست IOC بابت تهدید صورت گرفته درد نکند.
امید توفیقی/ گروه ورزش