پول نبود، نرفتیم!

اسدالله کبیر از معلمان باسابقه ورزش مدارس درباره کمبود اعتبارات که سد راه اعزام تیم بسکتبال دانش‌آموزی شده، می‌گوید: تیم بسکتبال دانش‌آموزی سال 2012 قهرمان آسیا شد و امسال می‌توانستیم در رقابت‌های جهانی در قبرس شرکت کنیم، اما این اتفاق به دلیل بی‌پولی روی نداد.

رئیس انجمن بسکتبال مدارس می‌گوید این مشکل نه‌تنها در اعزام‌های بین‌المللی، بلکه در رویدادهای داخلی هم گریبانگیر ورزش مدارس شد، چون بازی‌های دانش‌آموزان در رشته‌های مختلف ورزشی برگزار نشد.

در ورزش آموزشگاه‌ها هر ساله بویژه در ماه‌های تابستان، دانش‌آموزان ورزشکار در شهرهای میزبان شاهد برگزاری رقابت‌های مختلف ورزشی بودند که امسال این اتفاق نیفتاد.

کبیر ادامه می‌دهد: امسال فقط در چهار رشته ورزشی در مقطع ابتدایی بازی‌هایی به صورت جشنواره‌ای برگزار شد، اما امکانات مالی برای برگزاری بازی‌های سایر مقاطع تحصیلی وجود نداشت. کبیر امیدوار است امسال با رویکرد جدید دولت به ورزش دانش‌آموزی دوباره فعالیت‌ها به حالت قبلی خود بازگردد. به عقیده این معلم باسابقه ورزش، حضور در فعالیت‌های قهرمانی فدراسیون بین‌المللی ورزش مدارس باعث انگیزه ورزشکاران دانش‌آموز می‌شود که در نهایت رشد فزاینده ورزش ایران در آن تجلی پیدا می‌کند.

یکی از انجمن‌هایی که مدعی است فعالیت در بخش قهرمانی و حضور در پیکارهای آسیایی و جهانی دانش‌آموزی باعث پیشرفت ورزش پایه‌ای شده است، انجمن دوومیدانی مدارس کشور است.

علی ایرجی، کارشناس و مسئول انجمن دوومیدانی ورزش مدارس می‌گوید: دوومیدانی تنها ورزشی بوده که در بین رشته‌های مختلف ورزشی از حضور ورزشکارانش در مسابقه‌های بین‌المللی استفاده کرده است. ما در زمینه همکاری با فدراسیون مربوط به توفیق‌هایی رسیده‌ایم و همکاری‌های دوجانبه باعث شده دوومیدانی در رده‌های سنی رونق خوبی داشته باشد.

ایرجی ادامه این روند را به سود دوومیدانی کشور در سال‌های آینده ارزیابی می‌کند، اما در عین حال از توقف برخی فعالیت‌ها نگران است.

او ادامه می‌دهد: سال گذشته به دلیل کمبود اعتبارات تیم‌های مختلف ما به رقابت‌ها اعزام نشدند. امکانات لازم برای دوومیدانی تهیه نشد و ما به ناچار برخی از وسایل این رشته را در داخل کشور تولید کردیم.

ایرجی می‌گوید: دانش‌آموز دوومیدانی‌کار در اردوهای دانش‌آموزی شرکت دارد و همزمان در اردوهای فدراسیون در تیم‌های ملی حضور پیدا می‌کند که مجموع این اردوها در سال به کیفیت بالای ورزشکار می‌انجامد. از طرفی بازی‌های بین‌المللی انگیزه بسیار خوبی برای شرکت مداوم در اردوها و تمرینات است. با این کار ما سطح رقابت بین دانش‌آموزان را نیز بالا می‌بریم.

در شرایطی که مسئولان انجمن‌های ورزشی امیدوار به بهبود وضع کنونی هستند، اما در برخی از مدارس ورزشی اوضاع چندان رو به راه نیست و معلمان ورزشی از شرایط موجود گله‌مند بوده و امیدی به بهبود این وضع ندارند. یکی از معلمان ورزش که نخواست نامی از او برده شود، می‌گوید: طرح اجباری برخی از رشته‌های ورزشی در حد حرف است در بیشتر مناطق این طرح‌ها یا به دلیل کمبود امکانات اجرا نمی‌شود یا اگر اجرا می‌شود برای خالی نبودن عریضه و باری به هر جهت است. مدیران زیادی در مدارس اصلا اعتقادی به اجرایی کردن این طرح‌ها ندارند.

این معلم ورزش در پاسخ به این پرسش که آیا تاکنون موارد تخلف مدیران را به دستگاه‌های ذی‌ربط گزارش داده است یا نه می‌گوید: بله چند بار این کار را انجام داده‌ام، اما پاسخی نشنیدم. آخرین بار نیز یکی از دوستانم به من توصیه کرد اگر می‌خواهم در آن مدرسه تدریس کنم نباید کاری به این کارها داشته باشم!

ورزش از مدارس اوج می‌گیرد

در بررسی مشکلات مدارس به سراغ یکی دیگر از معلمان ورزش رفتیم. سعید بلبل‌آبادی دبیر ورزش یکی از مناطق تهران درباره برخورد مدیران در مدارس با ساعات ورزش می‌گوید: من با مدیران زیادی کار کردم، بعضی‌ها به ورزش علاقه دارند و برنامه‌های خوبی را به اتفاق معلم مربوط تنظیم می‌کنند، اما جلوی یک عده اصلا نمی‌شود درباره ورزش صحبت کرد، چون هرگونه افت تحصیلی دانش‌آموز را نتیجه فعالیت‌های ورزشی می‌دانند!

بلبل‌آبادی در این رابطه توضیح می‌دهد: اگر معلم ورزش در مدرسه ایده و طرح داشته باشد و دانش‌آموز به ورزش رویکرد مثبت نشان دهد با هر نمره‌ای که مورد اعتراض خانواده‌ها باشد، زنگ ورزش و معلم ورزش مدرسه زیر سوال می‌رود با این اتهام که تمرکز دانش‌آموز به جای درس خواندن به سمت ورزش رفته است. این معلم ورزش درباره کانون‌های ورزشی می‌گوید: در این کانون‌ها از وجود نیروهای غیرمتخصص استفاده می‌شود. متاسفانه نظارتی وجود ندارد؛ از یک‌سو با نیروهای ارزان می‌خواهند سر و ته قضیه را به هم وصل کنند و از سویی 50 تا 60 نفر را در یک نوبت قرار می‌دهند و از مربی می‌خواهند کار آموزشی انجام بدهد.

بلبل‌آبادی با توجه به سابقه و تجربه‌ای که در زمینه آموزشی دارد، راهکارهایی نیز ارائه می‌دهد: تربیت بدنی مدارس ظرفیت بالایی دارد و حتی می‌تواند درآمدزایی کند و روی پای خودش بایستد. متاسفانه مدیرانی که می‌آیند غافل از این موضوع هستند و طرح‌های ابتکاری در ورزش دانش‌آموزی ندارند. به اعتقاد من ورزش دانش‌آموزی عزم ملی می‌خواهد و باید اعتماد خانواده‌ها را جلب کرد. اگر ورزش در جامعه نهادینه شود آن وقت باید بگوییم تربیت بدنی آموزش و پرورش مسیر خود را بخوبی طی می‌کند.