جای خالی مردم در برنامه‌های سینمایی

استاندارد بودن یک برنامه سینمایی به داشته‌ها و جذابیت‌های سینمایی مربوط می‌شود. نمی‌شود سینمای ما فاقد جذابیت باشد، اما برنامه سینمایی جذابی داشته باشیم. اتفاقی که در برنامه پربیننده نود می‌افتد فقط به خاطر فوتبال نیست، بلکه حواشی فوتبال این برنامه را جذاب کرده است. بنابراین به نظر می‌رسد برنامه‌های سینمایی برای جذاب شدن چاره‌ای جز به سمت حواشی رفتن ندارند، اما گاهی بیش از اندازه غرق آن می‌شوند، موضوع اصلی را از حیز انتفاع می‌اندازد و حاشیه بر متن غلبه می‌کند.

به همین دلیل نمی‌توان استاندارد خاصی برای یک برنامه تلویزیونی بدون توجه به وضع سینمای ایران تعریف کرد. به هر حال هر برنامه تلویزیونی اگر بخواهد در ارتباط با مضامین مختلف جذابیت ایجاد کند ناچار به رفتن به سوی حواشی است.

به هر حال بهتر است برنامه‌های تلویزیونی موضوع جذابی خلق کنند، مانند برخی سریال‌هایی که دلیل موفقیت‌شان مضامین جذاب آنهاست. بنابراین به نظر می‌رسد برنامه‌ای مانند هفت باید علاوه برتحلیل محتوایی فیلم‌ها، نگاهی عمیق و کارشناسانه به سینما داشته باشد. یادمان باشد مردم به‌ عنوان ضلع سوم و اصلی سینما درکنار دو ضلع دیگر یعنی سینماگران و دولت، جایشان در برنامه‌های سینمایی خالی است و فقط در حد خوب و بد بودن فیلم‌ها اظهارنظر می‌کنند.

بهتر است گاهی اوقات برنامه‌های سینمایی سیما را از منظر مردم تحلیل و ارزیابی کنند تا پیام مردم به سینماگران و مدیران انتقال یابد و آنها خواسته‌ها و اعتراض‌های خود را به نوعی دیگر غیر از قهر با سینما به گوش سینماگران و مسئولان برسانند. به عنوان مثال از 1180 شهر کشور فقط 60 شهر ما سینما دارد، یعنی یک برنامه سینمایی فقط برای 60 شهر جذابیت دارد و بقیه نمی‌توانند با چیزی به اسم سینما ارتباط منطقی برقرار کنند، چون سینمایی در آن شهرها وجود ندارد که مردم موضوعات مربوط به آن را از طریق تلویزیون دنبال کنند.

حدود 35 میلیون نفر از جمعیت شهرنشین ما به سینما دسترسی دارند و چیزی حدود 40 میلیون نفر فاقد این دسترسی است و از این 35 میلیون نفر نیز که به سینما دسترسی دارد سالانه هشت میلیون نفر به سینما می‌روند؛ یعنی به نظر می‌رسد برنامه‌های سینمایی به جای مواجهه با یک جمعیت 70 میلیونی با جمعیتی هشت میلیونی روبه‌روست.

بنابراین اگر قرار باشد برنامه‌های سینمایی مانند دیگر برنامه‌ها، پرمخاطب و جذاب باشند راهی طولانی را به دلیل نبود زیرساخت‌ها پیش‌رو دارند. به هر حال حفظ و تداوم این برنامه‌ها اگر برنامه‌ریزی و پشتوانه فکری مناسبی داشته باشد می‌تواند به رشد و توسعه سینما کمک کند.

امیرحسین علم‌الهدی