مردی که از دیوار راست بالا می‌رود

این جوان بیست و هفت ساله، تا 21 سالگی گمنام بود و خارج از دره‌های عمیق و دیواره‌های سخت پارک ملی یوسمیتی (واقع در ایالت کالیفرنیای آمریکا) کسی او را نمی‌شناخت. آلکس بین دوستان و علاقه‌مندان به صخره‌نوردی، به عنوان جوان شجاع، ماجراجو و بااستعداد معروف بود. او بدون حمایت و بدون استفاده از طناب صخره‌نوردی می‌کرد و دیواره‌های زیادی را پشت سر گذاشته بود، اما بتدریج شهرتش به واسطه فیلم‌هایی که از صعودهای او پخش شد، جهانی شد.

ماجراجویی‌های آلکس یکی دو مورد نیست. او در یکی از برنامه‌های اخیر خود از سه دیواره به نام‌های واتکینز، ال‌کاپیتان و هف دوم را که بزرگ‌ترین صخره‌های پارک ملی یوسمیتی هستند، در عرض 19 ساعت به تنهایی و بدون حمایت طناب صعود کرد. در لحظه‌های صعود او، احتمال سقوط و مرگ وجود داشت. به همین دلیل این صعود او را به مشهورترین صخره‌نورد آزاد دنیا تبدیل کرد؛ چراکه پیش از او هرگز کسی موفق به انجام این کار نشده بود.

هدف آلکس، صعود در کمتر از 24 ساعت بود. مجموع ارتفاع این صخره‌ها حدود 2134 متر بود و آلکس تصمیم داشت همه این ارتفاع غیر از 152 متر و نیم آن را بدون طناب یا وسایل ایمنی دیگر صعود کند. یک اشتباه می‌توانست به معنی مرگ او باشد.

جان لانگ، صخره‌نورد کهنه‌کاری که سال 1975 موفق شده بود دیواره‌ ال‌‌کاپیتان را در طول یک روز با یک همنورد دیگر صعود کند، درباره پروژه صعود سه دیواره گفته بود: «هیچ چیزی قابل مقایسه با کاری که آلکس می‌کند، نیست. صعود تنهایی، دنیای دیگری دارد.»

آلکس حین اجرای برنامه، تنها نیمی از دیواره واتکین (اولین دیواره از سه دیواره) را صعود کرده بود که به مشکل برخورد. انبوهی از حشرات بدون بال به نام ماهی نقره‌ای از داخل دیواره به او هجوم آوردند. آنجا بود که آلکس بعضا از انگشت‌های خود آویزان می‌شد. او گاهی یک سیم دو و نیم سانتی را داخل گوشش می‌کرد تا آن را بخاراند. گاهی هم گردن و دهانش را می‌خاراند. حشرات بشدت او را اذیت و صعودش را مشکل می‌کردند.

او بعد از صعود درباره این اتفاق گفت: «وحشتناک بود. در هر نقطه یک دو جین حشره روی من می‌افتادند، اما چه کار می‌توانستم بکنم؟» هجوم حشرات، سرعت او را بشدت کاهش داد، اما زمانی که به نقطه امن رسید، موفق شد ظرف مدت دو ساعت و 20 دقیقه به نوک دیواره صعود کند. این یک رکورد به حساب می‌آید؛ چراکه معمولا چند روز وقت برای صعود به چنین دیواره‌ای لازم است.

برخورد با حشره ماهی نقره‌ای آخرین دشواری هونالد بود؛ کسی که موفق شده با عملکرد فوق‌العاده خود به مشهور‌ترین صخره‌نورد آزاد آمریکایی تبدیل شود. فیلم 60 دقیقه درباره او ساخته، عکسش روی جلد مجله نشنال جیوگرافی چاپ شده و حالا از راه ماجراجویی به اندازه شش نفر درآمد دارد. هونالد بیش از حد معمول یک صخره‌نورد به چهره خبرساز تبدیل شده است.

این دیواره‌های سه‌گانه سخت‌ترین‌ها در پارک ملی یوسمیتی هستند. افراد معدودی در سراسر جهان قادر هستند، از آن بالا بروند، اما هیچ‌کس نتوانسته این کار را در یک روز انجام دهد. در بعضی قسمت‌ها، دیواره به قدری صاف است که جای دست آن به پهنای یک طناب هم نیست و در حالت عادی انگشت‌های انسان نمی‌تواند به آنها گیر کند. به همین خاطر صخره‌نوردان عادی با قرار دادن ابزار کمکی در آنها صعود می‌کنند، اما الکس تنها با استفاده از دست و پای خود این کار را کرد و همین کار او را از ورزش به ماجراجویی تبدیل می‌کند.

رکورد قبلی صعود به این سه دیواره مربوط به صعود دو صخره‌نورد با کمک یکدیگر است که از ابزار کمکی نیز استفاده کرده بودند و 23 ساعت و 45 دقیقه طول کشیده بود. به همین خاطر دستاورد آلکس همه را متحیر کرد. تکنیک خطرناک آلکس مخلوط کردن صعود به تنهایی و صعود بدون وسایل کمکی بود. او اولین کسی بود که قسمت غربی ال کاپیتان را به صورت انفرادی صعود کرد.

جان باچار که سال 1986 موفق به صعود دو دیواره هف دوم و ال کاپیتان در مدت یک روز شده است، درباره حرکت آلکس گفت: «به تنهایی صعود کردن یک گام بسیار بزرگ است؛ چرا که حمایت و ابزار کمکی وجود ندارد. در هر گام احتمال مرگ هست.»

آلکس بعد از رد شدن از خوان اول سراغ دیواره دوم رفت و توانست با تلفیقی از صعود آزاد و کمکی در مدت یک ساعت و 21 دقیقه صعود کند. یک رکورد دیگر که تا به حال شکسته نشده است.

صعود از دیواره سوم نیز نفسگیر بود. یک کوهنورد در حالی که آلکس تنها 91 متر و نیم از نوک قله فاصله داشت، او را دید. گفت: «خدای من، این مرد طناب ندارد.» دوستش گفت: «جدی می‌گویی؟ من جرات ندارم نگاه کنم.»

آلکس در هر حال موفق شد در کمتر از 19 ساعت هر سه دیواره را صعود کند. وقتی پایین آمد، کفش‌هایش را درآورد. هزاران چشم او رانگاه می‌کردند و می‌خواستنند بدانند چه احساسی داشته است. آلکس گفت: «خودم را شکننده احساس می‌کنم. حالا می‌خواهم مغزم را خاموش کنم و تا پایین تلوتلو بخورم. معامله بزرگی کردم.»

صخره‌نوردی آزاد، یعنی صعود به تنهایی و بدون طناب، تخصص آلکس هونالد است. این کار به آمادگی ذهنی بسیار نیاز دارد و حالا قرار است در پاییز امسال صعود او لحظه به لحظه به صورت مستقیم از شبکه نشنال‌جیوگرافی پخش شود. دو دوربین صعود او را به صورت زنده پوشش دادند.

حالا میلیون‌ها چشم در انتظار دیدن ماجراجویی الکس هونالد از شبکه نشنال جیوگرافی هستند که قرار است پاییز انجام شود. هنوز جزئیات ساختمانی که قرار است از آن بالا برود، اعلام نشده است.

گفت‌وگو با مرد ماجراجو

آلکس، تا به حال از یک ساختمان بالا رفته‌ای؟

از ساختمان‌های زیادی بالا رفته‌ام، خانه‌ها و مدرسه‌ها و ساختمان‌های محلی. اما آن زمان بچه بودم. به‌عنوان یک بزرگسال تا به حال از یک ساختمان بالا نرفته‌ام.

چرا تصمیم گرفتی از یک ساختمان بالا بروی؟ چرا نمی‌خواهی در حال بالا رفتن از یک صخره طبیعی از تو فیلم بگیرند؟

صادقانه بگویم، برای من فرقی نمی‌کند. اصل این حرکت زیباست. برای من خود صعود زیباست، روبه‌رو شدن با خطرهایش و مواجهه با مرگ. صخره باشد یا ساختمان ساخته انسان فرقی نمی‌کند. تنها حسن ساختمان این است افرادی که می‌خواهند فیلمبرداری کنند راحت‌تر هستند. البته برای من هم یک حسن دارد. من هیچ وقت در حالت عادی اجازه ندارم از یک ساختمان بالا بروم. اما این طوری می‌توانم.

تو معمولا در مکان‌هایی صخره‌نوردی می‌کنی که مردم کمی در آن هستند. اما این اتفاق ناظران بسیاری خواهد داشت. فکر می‌کنی ممکن است این موضوع تمرکز ذهنی تو را به هم بزند؟

فکر نمی‌کنم. حداقل وقتی شروع کنم دیگر چنین نخواهد شد. وقتی دارم از جایی بالا می‌روم، اصلا مهم نیست اطرافم چه خبر است. کاملا روی حرکتم متمرکز می‌شوم. خواهیم دید چه می‌شود، اما فکر نمی‌کنم زیاد روی من تاثیری داشته باشد.

گروه فیلمبرداری چطور کار خواهد کرد؟ افراد با شما بالا خواهند رفت؟ آیا شما دوربین گوپرو روی سرتان خواهید داشت؟

فیلمبردارها توسط طناب از ساختمان آویزان خواهند شد. تقریبا شبیه فیلمبرداری از صخره خواهد بود. من بالا می‌روم و آنها کنار من با طناب بالا می‌روند. من گوپرو حمل نمی‌کنم. دوست ندارم از این جور چیزها روی سرم باشد. به اضافه این‌که فیلمبرداری از نقطه نظر صخره‌نوردی کمی احمقانه است.

فکر می‌کنی رسانه‌های جمعی درباره صعود تو بدون طناب هیجان‌زده خواهند شد؟

نمی‌دانم آنها چه احساسی خواهند داشت اما من که خیلی هیجان زده ام. مطمئنم فوق‌العاده خواهد بود.

پخش زنده برای تو چه چیزی را تغییر می‌دهد؟

فکر نمی‌کنم برای من چیزی را تغییر بدهد. برای من مساله بالا رفتن از ساختمان و خوب انجام دادن کارم است. فرقی نمی‌کند فیلمی که از آن گرفته می‌شود همین الان پخش شود یا یک ماه بعد. من فقط روی کارم تمرکز می‌کنم. یک جورهایی خوب است چون کل پروژه یک جا انجام می‌شود. / ضمیمه تپش

مترجم: سارا لقایی

منبع: nytimes