یک روز با رزمیکاران زن در باشگاه
یادگیری فنون رزمی ظرفیت میخواهد
از پلهها هر چقدر که پایینتر میروی سر و صدایی که از آن پایین به گوش میرسد بیشتر میشود. فضای پلکانی که به سمت پایین ختم میشود تاریک است اما همین دالان تاریک من را به جایی میرساند که قرار است گزارشم را تهیه کنم. پایین پلهها فضا روشن و نورانی است و به سالن نه چندان بزرگی ختم میشود؛ این سالن مملو از دختران و زنانی است که با سر و صدا و هیاهوی بسیار میدوند و تمرین میکنند.
اینجا شباهتی به یک محفل یا مکانی مخصوص به زنان ندارد اما اکنون پذیرای آنهاست. همه سرگرم کار خود هستند، آنها هم که با یکدیگر تمرین میکنند با الفاظی فریادگونه با یکدیگر ارتباط برقرار میکنند. سالن چندان مجهز و بزرگ نیست اما همین سالن به یکی از مهمترین باشگاههای رزمی کرج اختصاص دارد، باشگاهی که مختص بانوان است و مجموعهای از آموزش رشتههای مختلف رزمی را مشتمل میشود. اما واقعا چه انگیزهای باعث شده پای دختران به این باشگاه باز شود و با قدرت به کیسههایی معلق ضربه بزنند، با یکدیگر گلاویز شوند و به سمت یکدیگر مشت پرتاب کنند؟
نمیخواهم دخترم مثل پسرها بار بیاید
خانم جوان دیگری به همراه دختر 9 سالهاش به این باشگاه آمده است. او خودش رزمی کار نیست، اما دخترش در این آموزشگاه فنون رزمی را میآموزد. این خانم جوان درباره اینکه دخترش با تشویق چه کسی به اینجا آمده است، چنین عنوان میکند: «علاقه داشتم دخترم علاوه بر یادگیری زبان در اوقات فراغتش چیز دیگری را یاد بگیرد و به همین دلیل ژیمناستیک و موسیقی را انتخاب کردم، اما شوهرم با هر دو مورد مخالفت کرد. میگفت در ژیمناستیک خطر قطع نخاع شدن وجود دارد و موسیقی را هم دوست نداشت. بالاخره تصمیم گرفتیم اسم دخترمان را در کلاسهای کاراته بنویسیم. شوهرم خیلی مایل بود این کار را انجام بدهم و وقتی علاقه دخترم را به ورزش رزمی دیدم شش ماه پیش در اینجا ثبتنام کردم. نحوه آموزش دهی اینجا خیلی خوب است، اما من خیلی راضی نیستم و این ناراضی بودن برای این است که به نظرم ورزشهای رزمی پسرانه است و من دلم نمیخواهد دخترم مثل پسرها بار بیاید. البته از یک مورد هم راضی هستم و آن هم این که دخترم حداقل اگر خدای نکرده در آینده برای او اتفاقی افتاد میداند چطور از خودش دفاع کند. در همین حد بس است.»
مهمترین اهداف رزمیکاران
صحبت های مربیان و ورزشکاران فصل مشترکی دارد و آن این است که «آموزش دفاع شخصی» و «افتخارآفرینی و مدالآوری در آینده» مهمترین اهدافی است که خانمها را به سمت چنین آموزشگاههایی میکشاند تا به علاقه خود برسند، اما در این میان افراد دیگری هم وجود دارند که اهداف دیگری در سر میپرورانند و بهدنبال چیزهای دیگری هستند که وجهه ورزشهای رزمی را مخدوش میکند. این دسته میخواهند پرقدرتتر شوند و این قدرت خود را در هر لحظه به رخ دیگران بکشانند. خانم مدیر چقدر خوب گفت که یادگیری ورزشهای رزمی جنبه و ظرفیت میخواهد!
زور بازو بیشتر نمیشود
یکی از مربیان این باشگاه بیستوشش ساله است و علاوه بر این باشگاه در جای دیگری هم شاغل است. این مربی وحیده جباری نام دارد و از پایه ابتدایی ورزشهای رزمی را آغاز کرده است و اکنون کمربند مشکی کاراته دارد. شاید او بهتر از هر کسی بداند زنان و دختران رزمی کار چه انگیزهای برای روی آوردن به ورزشهای رزمی دارد. او میگوید:« من در اینجا و جای دیگری شاهد هستم که بسیاری از دختران فقط بهمنظور آموزش دفاع شخصی در باشگاهها ثبتنام میکنند. بهعنوان یک مربی نخستین توصیهای که به هنرجویان میکنم این است که ابتدا براساس علاقهشان در این دست از باشگاهها ثبتنام کنند، اما باید بگویم این اصلا اشکالی ندارد که یک خانم فقط بر اساس اینکه میخواهد دفاع از خود را یاد بگیرد، بیاید و ثبتنام کند. این را هم باید بگویم یادگیری فنون رزمی به معنای افزایش زور بازو نیست، خیلی از خانمها فکر میکنند اگر رزمی کار شوند یعنی اینکه قدرت بازویشان بیشتر میشود، در صورتی که این دو ارتباطی با هم ندارد. فنون رزمی یعنی مهارتهای زیرکانه دفاع و حمله و واکنشهای سریع به تهاجم. افزایش قدرت و زور بازو به موارد دیگر ارتباط دارد که جای بحث آنها نیست.»
هیلدا حسینیخواه / گروه ورزش
گفت و گو
