سرگردان در ناکجاآباد
کریستوف دوگاری که هم موافقان خود را داشت و هم مخالفانی سرسخت ، به هشتمین بازیکن تیم فاتح جام جهانی فوتبال 1998 بدل شده که کفش ها را آویخته و اعلام بازنشستگی کرده است.
دوگاری 33 ساله در سطح ملی به هر افتخار بزرگ ممکنی با تیم ملی فرانسه رسید که طبعا سرآمد آنها فتح جام جهانی مورد بحث و یورو 2000 و همچنین جام کنفدراسیونهای 2001بودند با این حال هنوز خیلی ها معتقدند که او هرگز صلاحیت فنی عضویت در آن تیم ها را نداشت و برخی می گویند او یک بازیکن «اهل نمایش و کم مایه» بود که هیچ نقطه قوت خاصی در وی دیده نمی شد.
با این حال کریستوف نه تنها جام های فوق را برد بلکه در باشگاه های بزرگی چون آ.ث.میلان و بارسلونا عضویت یافت و این که او در اکثر روزها در این تیم ها نیمکت نشین بود. تفاوتی در اصل قضیه ایجاد نکرد.
پس از لیونل شاربونیه ، استفان گیوارش ، الن بونموسیان ، برنارد لاما، لوران بلان ، دیدیه دشان و امانوئل پتی ، دوگاری جدیدترین عضو تیم فاتح جام جهانی فرانسه است که کفش ها را می آویزد. دوگاری که از ایالت بوردوی فرانسه می آید و 55 بار پیراهن ملی را به تن کرد ، چندی پیش قراردادش را با یک باشگاه قطری لغو کرد و گفت ادامه کارش در آنجا برای او غیرممکن بوده است.
دوگاری به فرانسه بازگشت و گفت ترجیح می دهد تا پایان فصل جاری برای یک باشگاه فرانسوی به میدان آید و در این ارتباط بخصوص به المپیک مارسی که یکی از تیم های سابق خود وی بود ، نظر داشت ، اما چنین پیوندی شکل نگرفت.
«نه» به تراپاتونی
سرانجام دوگاری در مصاحبه ای با روزنامه معتبر اکیپ کشورش به شکلی غیرمنتظره اعلام کناره گیری کرد و گفت با این که بنفیکا پرتغال با وی تماس گرفته و خواهان عضویت او در این تیم شده بود ، وی تصمیم به پایان دادن به دوران بازیگری اش گرفته است.
دوگاری به این نشریه گفت: «پیشنهاد خوبی از جانب بنفیکا به من رسیده بود و جووانی تراپاتونی (مربی ایتالیایی بنفیکا) قولهایی به من داده بود و به لحاظ مالی نیز یک موقعیت بسیار خوب برای من بود. اما دیدم که سفر مجدد به خارج از فرانسه برایم غیرقابل تحمل است.
بچه هایم در مدارسی در حوزه بوردو جا افتاده اند و دوباره جدا کردنشان از این محل عاقلانه نخواهد بود. اینچنین بود که بکلی از صحنه کنار رفتم.»
آدمی بحث برانگیز
دوگاری معتقد است که تصمیم اش ربطی به ناراحتی های مزمن زانو که طی یکی دو سال آخر بازیگری اش او را بسیار آزار داد ، نداشته و می افزاید که بر آن مشکل کاملا تفوق یافته بود. با این حال دوگاری در تمام عمرش به خاطر گرایش های خاصش آدمی بحث برانگیز بود.
به عنوان مثال او برای خودش این حق را قایل بود که در هر جای زمین که می خواهد بایستد و یک مهاجم آزاد باشد که در جایی مثل ناکجاآباد هرمانوری که می خواهد بدهد و به هر شکل دلخواه خودش در بازی تیم مشارکت کند و بسیاری بعد از سالها دیدن بازی او سرگردان شده و می گفتند که هنوز نمی فهمند او در زمین چکاره است!
در عین حال هیچ کس انکار نمی کرد که برخی بازیها و گلهای او با لباس تیم بوردو شگفت انگیز بود. اضافه بر آن شخصیت دوگاری حساسیت برانگیز و او به نوعی یک آدم پرخاشگر بود که از درگیری با هیچکس ابا نداشت و همین مساله بر مشکلات او می افزود.
دوگاری از 1988 تا 1996 در بوردو ، در فصل 1996 1997 در آ.ث. میلان ، از جولای 97تا دسامبر 97 در بارسلونا ، از ژانویه 1998 تا دسامبر 1999در مارسی و دوباره از دسامبر 1999 تا ژانویه 2003 در بوردو توپ زد و سرانجام به باشگاه «ال قطر» در قطر رفت ولی آنجا فقط 7 ماه دوام آورد. به این می گویند زندگی ورزشی به سبک دوگاری.
وصال روحانی
گفت و گو
