مسابقه قرآنی 1447

سوره مبارکه: مدثر، آیات مبارکه: 37 ـ32

خداوند متعال در ادامه آیات به اهمیت دوزخ بیش از پیش می‌پردازد: «به ماه سوگند، چنین نیست (که کفار می‏پندارند). به شب، آنگاه که پشت می‏کند سوگند. به صبح، آنگاه که آشکار می‏شود سوگند. که این (دوزخ)، یکی از بزرگ‌ترین پدیده‌هاست. هشداری، برای بشر است. برای هرکس از شما که بخواهد (در کار خیر) مقدم شود یا متأخر باشد.»

«أَسْفَرَ» از «سفر» به معنای پرده برداشتن و آشکار کردن است و به زنان بی‌حجاب، «سافرات» می‏گویند. «کبر» جمع «کبری» به معنای بزرگ‌تر است، یعنی این عذابی که در آیات قبل بیان شد، تنها یکی از عذاب‌های بزرگ الهی است و عذاب‌های بزرگ دیگری نیز وجود دارد.

ماه، به خاطر حرکت به دور زمین، نوررسانی در شب، زیبایی و تقویم طبیعی بودن، ایجاد جزر و مد و نقش‏های دیگر آن در هستی، یکی از آیات بزرگ الهی است که سزاوار است به آن سوگند یاد شود.

خداوند در قرآن به تمام بخش‏های زمان یک‏بار سوگند یاد کرده است ولی به هنگام سحر سه بار سوگند یاد می‏کند. «وَ الْفَجْرِ» (فجر، 1)، «وَ الصُّبْحِ» (مدثر، 34)، «وَ الضُّحی‏» (ضحی، 1)، «وَ الْعَصْرِ» (عصر، 1) هر کدام یک بار آمده، اما آنگاه که شب پایان می‏پذیرد و سحر می‏شود، با سه تعبیر آمده است: «وَ اللَّیْلِ إِذْ أَدْبَرَ» (مدثر، 33)، «وَ اللَّیْلِ إِذا یَسْرِ» (فجر، 4)، «وَ اللَّیْلِ إِذا عَسْعَسَ» (تکویر، 17)

منظور از «تقدم»، پیروی کردن از حق است که مصداق خارجیش ایمان و اطاعت است، و منظور از «تاخر»، پیروی نکردن است که مصداقش کفر و معصیت است و معنایش این است که: دوزخ از این جهت از بزرگ‌ترین آیات الهی است که نذیر است برای همه بشر، چه آنهایی از شما که حق را پیروی می کنند و چه آنهایی از شما که حق را پیروی نمی کنند.

امام کاظم علیه‌السلام فرمود: هر کس به سوی پذیرفتن ولایت ما پیشی گرفت، از دوزخ دور می‏شود و هر کس از پذیرش ولایت ما عقب افتاد، در رفتن به دوزخ جلو می‏افتد.

آفریده‏های خداوند در طبیعت از چنان اهمیتی برخوردارند که قابل سوگند هستند. هشدارهای پیامبر اسلام برای همه بشر است. برای هدایت آنان، هشدار دادن امری ضروری است. انسان دارای اختیار و اراده است. انسان دیندار از دیگران جلوتر است و فرد بی‏دین عقب مانده است.