دانش آموزان اختیار مدارس را در دست می گیرند

با هدف نشان دادن ژستهای مدیریتی در آموزش و پرورش در حالی صورت می گیرد که پایه و رکن نظام آموزش و پرورش یعنی نیروی انسانی آن به عنوان معلم و مربی آینده سازان جامعه و تربیت کننده نسلها دارای مشکلات اساسی است . اگر از وجود مشکلات معیشتی و کمبود دریافتی معلمان آموزش و پرورش بگذریم ، تاکید بیش از حد بر جابجایی نقش مدیر و ناظم و معلم مدرسه با دانش آموز در مقوله مدیریت مدارس حتی اگر اجرایی نشود اثرات ذهنی مخربی بر دانش آموزان و معلمان می گذارد. اعلام دادن اختیار به دانش آموزان برای تصمیم گیری در مدارس و اداره کامل مدارس در کنار ارزیابی حاصل کار دانش آموزان با نمره و تلاش برای عقب نماندن درصد قبولی مناطق از یکدیگر به اضافه دغدغه های مختلف معلمان ، فارغ التحصیلان آموزش و پرورش را از نظر سطح دستیابی به علوم و سواد و حتی طرز و شیوه نگارش و خواندن متون دچار مشکل می کند. کارشناسان تعلیم و تربیت و حتی والدین دانش آموزان تغییرات مدام در شیوه های تدریس و تحصیل در آموزش و پرورش را از یک سو ناشی از هدفمند نبودن نظام آموزش و مشخص نبودن نظام جامع آن می دانند و از سوی دیگر آن را ناشی از علاقمندی برای به روز کردن محیطهای آموزشی می دانند اما این علاقه مندی نباید منجر به آشفتگی نظام آموزشی شود. بسیاری از معلمان با سابقه آموزش و پرورش معتقدند: اجرای برخی سیستم های آموزشی که بیشتر حاشیه ای بر متن اصلی آموزش و پرورش است ، باعث افت کیفیت آموزش در مدارس شده و می شود. به عقیده آنها به هر حال باید جایگاه مدیر، ناظم ، معلم و دانش آموز در مدارس مشخص شود و اگر کسانی بدون توجه به فرایند آموزش و پرورش و آن آن که تعلیم و تعلم بر اساس احترام شاگرد به معلم است ، طرحی ابداع کنند که معلم و دانش آموز را در مقابل یکدیگر قرار دهند. کارشناسان علوم تربیتی و اجتماعی نیز دقت در طرحهای آموزشی با هدف افزایش مشارکت در تحصیل و یادگیری مناسب را اساسی می دانند و پیش از اعلام و اجرای هر طرحی تبیین اهداف آن ، شرایط دسترسی و دستیابی به آن و دلایل طراحی آن را ضروری برمی شمرند. نکته اصلی آنها این است که هدف آموزش و پرورش تربیت نیروهای کارآمد و دارای انگیزه برای پیشرفت در قالب های مختلف است و در این مسیر باید هر مرحله از آموزش و یادگیری را به درستی پیاده و احترام به جایگاه افراد و حرمت هر شغل و کاری را حفظ کرد.