بازی مهم‌تر از تحلیل است

با توجه به این که قرار است شما بازی ایران و کره‌جنوبی را برای رادیو ورزش گزارش کنید از چه روشی استفاده می‌کنید تا گزارشتان هم هیجان بازی را منتقل کند و هم در صورت باخت ایران، مردم دچار ناامیدی نشوند؟

گزارش مسابقات فوتبال همیشه هیجان زیادی برای گزارشگر دارد. اما وقتی بازی حساسی برگزار می‌شود، گزارشگر باید سعی کند به خودش مسلط باشد تا هیجان بازی را به شکل صحیح به مخاطب منتقل کند. هیجان گزارش‌های رادیویی نسبت به گزارش‌های تلویزیونی خیلی بیشتر است و شنونده تحت تاثیر این هیجان‌ها قرار می‌گیرد. اما آنچه اهمیت دارد این است که ما مخاطب را واقع‌بینانه با صحنه فوتبال روبه‌رو کنیم و این نکته کار گزارشگر را سخت‌تر می‌کند، چون باید با اشراف کامل مسابقه را با هیجان گزارش کند و از سوی دیگر مراقب باشد یاس و ناامیدی به مخاطب القا نشود.

بازی تیم ملی فوتبال ایران با کره‌جنوبی برای مردم کشورمان بسیار مهم است و مردم روی نتیجه آن حساس هستند. در این مواقع گزارشگر باید درباره قابلیت و شایستگی تیم ایران هم صحبت کند تا اگر تیم ایران باخت، مردم ناامید نشوند. حفظ این توازن هنگام گزارش از اهمیت بالایی برخوردار است و من تلاش می‌کنم این اتفاق در گزارش‌هایم بیفتد.

برخی مواقع گزارشگر از توصیف صحنه‌های بازی غافل می‌شود و به جای آن تحلیل شخصی خودش از بازی و بازیکنان را ارائه می‌دهد. البته این اتفاق در تلویزیون بیشتر رخ می‌دهد. به نظر شما چرا برخی گزارشگران چنین روشی را انتخاب می‌کنند؟

همان‌طور که اشاره کردید این اتفاق در تلویزیون بیشتر از رادیو می‌افتد. در حالی که گزارشگر موظف است فضای مسابقه را برای مخاطب توصیف کند و تحلیل‌های خودش را قبل از بازی یا بین دو نیمه و زمان‌های مرده ارائه دهد. اما گاهی بندرت این اتفاق در رادیو هم می‌افتد که گزارشگر درگیر تحلیل می‌شود. من همیشه تلاش کرده‌ام قبل از بازی اطلاعات تکمیلی را به شنوندگان منتقل کنم. در زمان‌های مرده هم به شکل خلاصه و خیلی سریع اطلاعات مهم را به مخاطب منتقل می‌کنم، در نتیجه شنونده از این گزارش خسته نمی‌شود و به اصطلاح هنگام شنیدن گزارش ورزشی خوابش نمی‌برد. گزارشگر رادیو از ارائه جزئی‌ترین ماجراهای زمین فوتبال نباید غافل شود تا مخاطب که خودش شاهد بازی نیست صحنه‌ای را از دست ندهد و از شنیدن بازی نهایت لذت را ببرد.

با توجه به این که شما سال‌هاست مسابقات فوتبال را برای رادیو گزارش می‌کنید هیچ‌گاه وسوسه نشده‌اید که این کار را در تلویزیون هم تجربه کنید؟

واقعیت این است که هرگز چنین وسوسه‌ای به سراغ من نیامده است. البته زمانی که سن و سال کمتری داشتم گاهی به این مساله فکر می‌کردم، اما اکنون چنین احساسی را ندارم. با وجود این که پیشنهاد‌های زیادی از سوی تلویزیون به من شده ولی هیچ کدامشان را نپذیرفتم. همیشه کار در رادیو برایم اولویت دارد.

جالب است که تلویزیون دستمزدهای بیشتری به نیروهایش می‌دهد. این مساله هم شما را تشویق به حضور در تلویزیون نکرده است؟

من همیشه با عشق و علاقه در رادیو کار کرده‌ام. بیشتر رادیویی‌ها به مسائل مالی توجه ندارند و کمبود مالی خودشان را با کار بیشتر جبران می‌کنند. عشق و صمیمیتی که در رادیو وجود دارد قابل مقایسه با هیچ رسانه دیگری نیست. من شعار نمی‌دهم. اما کار در رادیو را واقعا دوست دارم. نمی‌گویم کار تلویزیون خوب نیست، اما رادیو همیشه برای من حرف اول را می‌زند.

با توجه به این که مخاطب شما هیچ صحنه‌ای را نمی‌بیند و در رادیو خبری از تصویر نیست آیا این مساله به جذابیت گزارش شما لطمه‌ای نمی‌زند؟ یعنی شما در مقایسه با گزارشگر تلویزیون باید تلاش و خلاقیت بیشتری داشته باشید.

گزارشگر رادیو باید با سرعت بیشتری گزارش خود را ارائه دهد. او باید بی طرف باشد و تمام صحنه‌ها را با هیجان، نشاط و شادابی بیان کند. خیلی از مخاطبان ما افرادی هستند که از داخل خودرو گزارش را می‌شنوند. ما باید اطلاعات را به‌گونه‌ای ارائه کنیم که شنونده در ذهنش زمین سبز بازی و تک‌تک بازیکنان را مجسم کند.

فاطمه عودباشی‌/‌گروه رادیو و تلویزیون