
روحانی در آبان ۱۳۵۶، در مراسم بزرگداشت مصطفی خمینی فرزند گرانقدر امام(ره ) در مسجد ارک تهران، برای نخستین بار لقب «امام» برای بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران که در تبعید به سر می بردند بکار بردو با تحت تعقیب قرار گرفتن توسط ساواک، به توصیهٔ شهید دکتر بهشتی و استاد مرتضی مطهری از کشور خارج و مدتی به سخنرانی و تبلیغ برای دانشجویان خارج از کشور پرداخت و پس از ورود امام به پاریس، به ایشان پیوست.
با پیروزی انقلاب، حسن روحانی در اولین اقدام در سال ۱۳۵۸، به ساماندهی ارتش و پادگانهای از هم پاشیده پرداخت و در سال ۱۳۵۹ به نمایندگی مجلس شورای اسلامی انتخاب شد و در پنج دوره قانونگذاری به مدت بیست سال ،از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۷۹ فعالیت نمود.
او نایب رئیس اول مجلس ،در دورههای چهارم و پنجم و رئیس کمیسیونهای دفاع دورههای اول و دوم و سیاست خارجی دورههای چهارم و پنجم مجلس شورای اسلامی بود. عضویت و ریاست شورای سرپرستی سازمان صدا و سیما از سال ۱۳۵۹ تا سال ۱۳۶۲ نیز از دیگر مسئولیتهای وی در دوران پس از انقلاب است.
در ۲۲ فروردین ۹۲، حسن روحانی با شعار «دولت تدبیر و امید» برای انتخابات ریاست جمهوری رسماً اعلام کاندیداتوری کرد وی در ۱۷ اردیبهشت، با حضور در ستاد انتخابات وزارت کشور، نام خود را برای رقابت ۲۴ خرداد ثبت کرد.و هم اکنون نام وی در کنار هفت نامزد دیگر جز اسامی احراز صلاحیت شده از سوی شورای نگهبان است.