چنان قحط شد سالی اندر دمشق

درباره مصرع دوم شیخ اجل هم که می‌گوید:که یاران فراموش کردند عشق... هم اینجوری‌ها نیست. هنوز رستوران‌هایی هستند برای عشاق. با جنگ که وارد سال سوم می‌شود خو گرفته‌اند. عادت نکنند چه کنند؟ به قول زویا پیرزاد: عادت می‌کنیم.

قبول کرده‌اند که جنگ هیچ قربانگاهی را مثل اینجا خوش لعاب نمی‌بیند. قبول کرده‌اند که شانه‌هایی که برای گریستن نیاز دارند خیس خیسند. وسط این خون و خونریزی‌ها برایم جالب است که ساخت و ساز در دمشق چندین و چند برابر شده. آن قوانین سخت حالا اجرا نمی‌شود و هر آدم قانون‌گریزی چون اوضاع را شیرتوشیر دیده کوبیده و بالا رفته است. دولت هم که وسط دعوا نمی‌آید بگوید خرت به چند من.با یکی از بچه‌های کاردرست سفارت صحبت می‌کردم؛ می‌گفت هر روز کارمان شده دیدن سوری‌هایی که چون جدی و نسبی ایرانی دارند و اوضاع خراب است گذرنامه ایرانی می‌خواهندکه از اینجا الفرار!

امروز حالم به یک دلیل دیگرهم گرفته، چون سنگ عقیقی که رویش و ان یکاد نوشته بود و همسرم گردنم انداخته بود، شکسته. نفهمیدم کجا و چطور ولی بدجور دلخور شدم.

خبرنگار ایتالیایی شصت و دو ساله را که خود ایتالیایی‌ها می‌گویند حرفه‌ای جنگ است در سوریه بیست روز است دزدیده‌اند. هم او و هم یک خبرنگار زن آمریکایی که مسن بود و یک چشمش را از دست داده بود. او رادر هتل رابینسون طرابلس بارها وقت صبحانه دیده بودم. ماری کالوین که برای من نماد یک خبرنگار زن در خط مقدم بود، البته در حمص کشته شد.

اینجا هر طرفی باشی فرقی نمی‌کند.جوجه‌ها سریع لقمه کروکودیل‌ها می‌شوند. یعنی اولین مرغی که سر می‌برند خبرنگارها هستند. از طرفی جنگ فرسایشی شده و دارد کم کم جذابیت‌های ژورنالیستی‌اش را برایم از دست می‌دهد. باید یک فکری کنم. در لیبی که بودم،لامصب شرایط مثل لاست ‍[سریال گمشده] بود و هر لحظه انتظار اتفاقی جدید را داشتم. چند بار سعی کردم بروم میانمار و نشده. ویزا نمی‌دهند. شب باز با آقای همسایه نگاهم تلاقی کرد. یک بسته نان گرفته بود و با عجله وارد خانه‌شان شد. فکر کنم وقت شام است و اینها خیلی به شکم اهمیت می‌دهند. چند دقیقه بعد صدای داد و فریاد زن همسایه را سر بچه‌هایش شنیدم. خب وقت شام است و همیشه وقتی پدر و مادر مشغول خوردن شام یا نهار هستند، بچه‌ها پی‌پی‌شان می‌گیرد!

کامران نجف‌زاده

خبرنگار واحد مرکزی خبر