بوکس هم بله
سالهاست گفته میشود و گوش شنوایی وجود ندارد؛ اگر ظرفیت و توانایی کسب مدال در برخی رشتهها را نداشتیم غمی نبود، اما در واقع رشتههایی چون بوکس که بارها توانایی خود را نشان دادهاند چرا باید همواره از بیپولی بنالند؟
بوکس در نوع حرفهای آن از جمله رشتههای پرطرفدار در دنیا محسوب شده و در نوع آماتورش پرمدال؛ ورزشی که آوازه و محبوبیتش از شرق آسیا تا آسیای میانه، قاره سبز و آمریکا را در بر گرفته و در کشور ما هم علاقهمندان قابل توجهی دارد؛ علاقهمندانی که از تهران تا سیستان و بلوچستان با تحمل مرارتها و در اوج بیتوجهی به بوکس روی میآورند به این امید که روزی برای کشورشان افتخارآفرین شوند. اما پاسخ به این علاقهمندی چه بوده است؟ فدراسیون بوکس از جمله فدراسیونهای مدالآور است که سالهاست از بیپولی مینالد و با وجود حضور یک شخصیت ذینفوذ در راس آن، هنوز آن طور که باید نتوانسته است قد علم کند.
این در حالی است که بارها بوکسورهای ایران با نمایش گوشهای از تواناییهای خود به امید روزهای خوش، باز هم به انتظار نشستهاند اما حتی با وجود افتخارآفرینی در رویدادهای معتبری چون بازیهای آسیایی باز آش همان آش بوده و کاسه همان کاسه و معدود حمایتها و جایزههایی که به پاس افتخارآفرینی به بوکسور اعطا شده، دردی از دردهای آنها را درمان نکرده است!
دیروز وقتی خبر درخشش چندباره احسان روزبهانی، ملیپوش المپیکی بوکس ایران روی سایتهای خبری مخابره شد و سایت فدراسیون جهانی هم لب به تحسین این بوکسور شایسته ایران گشود، باز همه کممهریها و کمبود سرمایهگذاری در رشته بوکس در ذهنمان تداعی شد. براستی این روند تا کجا ادامه خواهد یافت و آیا ما روزی را خواهیم دید که همه ظرفیتهای جوانان کشورمان در ورزشهای مختلف از جمله در بوکس یا ورزشهای پایه و پرمدالی چون شنا و ژیمناستیک شکوفا شده و درخشش آنها را در کنار درخشش وزنهبرداران، کشتیگیران و تکواندوکارانمان جشن بگیریم؟!
امید توفیقی / گروه ورزش
گفت و گو
