آتشی که به خرمن وزنه برداری انداخته اند

چهارشنبه‌شب و در برنامه «وقت اضافه» شبکه یک، کورش باقری، سرمربی تیم ملی و بهداد سلیمی، قهرمان سنگین‌وزن ایران و جهان رودرروی یکدیگر نشستند تا به اصطلاح رفع کدورت کرده و در پایان با خیر و خوشی، برنامه را به پایان ببرند. این برنامه گرچه با سلام و لبخند آغاز شد، در پایان نه‌تنها به خداحافظی نینجامید، بلکه طرفین نیز با دلخوری و ناراحتی دوچندان، استودیوی «وقت اضافه» را ترک کردند.

در این رابطه بیان نکاتی چند خالی از لطف نیست: هر چند که هدف تهیه‌کنندگان برنامه «وقت اضافه» از دعوت باقری و سلیمی، پایان دادن به اختلاف به‌وجود آمده بین آنها بوده، اما بی‌شک در چنین شرایطی که آتش طرفین تند است، باید قبل از روی آنتن رفتن برنامه، در پشت صحنه هماهنگی‌های لازم انجام می‌شد تا طرفین به یکباره جلوی دوربین از مدار انصاف خارج نشوند. بهداد سلیمی که پرچم مخالفت با کورش باقری را برداشته و معتقد است ادبیات گفتاری سرمربی تیم ملی مناسب نیست، به‌عنوان عضوی از خانواده وزنه‌برداری باید به این نکته توجه کند که وقتی گرهی می‌تواند بسادگی باز شود، گشودن آن را به دندان نمی‌اندازند، بویژه آن که اگر در این رهگذر، حرمت‌ها نیز پاس داشته نشده و اصل احترام به بزرگ‌تر و سرمربی تیم ملی نادیده گرفته شود. هر چند سلیمی تصریح دارد پیش از کار کردن با باقری، قهرمانی آسیا در پرونده‌اش ثبت شده و در همان دوره جوانی نیز به رکوردهای حسین رضازاده حمله کرده، اما او نباید از یاد ببرد که زیرنظر باقری در چند سال اخیر قهرمان جهان و المپیک شده است. شاید نقش باقری در کسب این افتخارات از نگاه سلیمی ناچیز باشد، اما به‌هر حال ما در آموزه‌های دینی خود تابع این اصل اخلاقی هستیم که اگر یک نکته کوچک را نیز از کسی آموختیم، تا پایان عمر قدردان او باشیم. بدیهی است وقتی فدراسیون، رئیس اهل فنی چون حسین رضازاده دارد، همه چیز باید از طریق وی حل و فصل شود و این ‌که خواسته شود اختلاف ایجاد شده در رسانه‌ها فیصله یابد، انتظار دور از ذهنی است، ‌بویژه آن که معمولا در این زمینه جانبداری‌هایی نیز صورت می‌گیرد تا اختلاف موجود هر چه بیشتر عمیق شود.

حجت‌اله اکبرآبادی / دبیر گروه ورزش