حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
گفتوگو با کریس ویلیامز، بازیکن آمریکایی تیم فولاد ماهان
همه میگفتند به ایران نرو
بازیهای حذفی لیگ برتر بسکتبال در حال برگزاری است. در این بازیها تیمها میتوانند از دو بازیکن خارجی بطور همزمان استفاده کنند، قانونی که در مرحله قبلی با محدودیت استفاده از یک بازیکن روبهرو بود. در این بین تیمهایی که بازیکنان خارجی خود را از هفتهها قبل به ترکیب تیمی افزودهاند احساس آرامش بیشتری دارند. فولاد ماهان یکی از همین تیمهاست که با کریس ویلیامز و محمد کنه در بازیهای حذفی حضور دارد. کریس دو فصل پیش با مهرام قهرمان لیگ برتر شد و از این لحاظ با بسکتبال ایران کاملا آشناست. او این بار با فولاد ماهان سودای قهرمانی دارد، هر چند کار تیم اصفهانی برای فتح جام ساده نیست.
با معرفی خودت شروع کنیم.
کریس ویلیامز هستم، متولد 1980 شهر آلاباما آمریکا، دو متر قد و صدکیلو وزن دارم. لیسانس جامعهشناسی و در یک خانواده پنج نفره به دنیا آمدم. دیوید و دانیل برادرهایم هستند که آنها هم بسکتبال بازی میکنند.
پس کاملا از یک خانواده بسکتبالی هستید؟
بله. اتفاقا دیوید و شارل پدر و مادرم هم بسکتبال بازی میکنند. حضور من در بسکتبال این علاقه را در آنها به وجود آورد و آنها به خاطر من به سمت بسکتبال رفتند. پدرم مهندس الکترونیک و مادرم مهندس ارتباطات تلفنی است.
چه زمانی بسکتبال را به صورت حرفهای دنبال کردید؟
بیست و یک ساله بودم، درست بعد از کالج.
باتوجه به حضورت در لیگهای مختلف و در کشورهایی همچون ژاپن، استرالیا، آلمان و... چه تفاوتی میان سطح بسکتبال این کشورها با سطح بسکتبال ایران وجود دارد؟
به نظر من بسکتبال همه جا یک شکل است، منتهی سطح کیفی لیگها به سطح بازیکنان آن بستگی دارد و ایران هم بازیکنان سطح بالای خوبی دارد.
یعنی تفاوتی در این بین نیست؟
من به خاطر حضور در کشورهای مختلف و به عنوان یک بازیکن خارجی مجبورم با خیلی مسائل دست و پنجهنرم کنم و خودم را با شرایط بسکتبالی کشورها تطبیق دهم. بنابراین برای من نقاط مختلف هیچ فرقی باهم ندارد.
سطح بازیکنان ایرانی را چطور میبینید؟
بازیکنان و مربیان خوبی در ایران حضور دارند؛ این موضوع را میتوان در زمانهایی که بازیکنان ملیپوش کنار بازیکنان خارجی قرار میگیرند، دید که به نظرم بازیکنان ایرانی خیلی خوب هستند.
چطور از بین این همه تیم، فولاد ماهان را انتخاب کردی؟
من 11 سال است که با یک مدیربرنامه کار میکنم و تا حالا نشده پیشنهاد بدی به من معرفی کند یا من را جای بدی بفرستد، بنابراین زمانی که از من خواست به ایران بیایم من هم با بررسی سایر پیشنهادهایم و در نظر گرفتن خیلی از مسائل قبول کردم و به ماهان آمدم.
شرایط ماهان را در پلیآف چطور ارزیابی میکنید؟
ما در حال حاضر شرایط خوبی داریم و همه چیز به خود ما بستگی دارد. اگر خوب آماده شویم درست همان اتفاقی میافتد که انتظارش را داریم و از طرفی، مشکل بزرگ باز همین خود بازیکنان هستند و باید خودمان بخواهیم تا به هدفمان برسیم.
تیم ماهان در دور مقدماتی بویژه دور برگشت، هر چقدر در پرتابهای منطقهای، ریباند و بلاکشات موفق عمل کرد به همان اندازه در پرتابهای آزاد آمار ضعیفی داشت. نظر تو در این باره چیست؟
فکر نمیکنم ضعیف بوده باشیم، بلکه مشکل ما نداشتن تمرکز بود. قبول دارم ما چند بازی خیلی بد بودیم، اما رفتهرفته این مشکلات حل شد و شرایط بهتر و خوبی را پیدا کردیم.
تا حالا به دلیل مشکل زبان در ارتباط برقرارکردن با هم تیمیهایت دچار مشکل شدی؟
من چون میدانم در طول بازی به کی چی بگویم، بنابراین دچار این مشکل نشدهام. در کل هم خیلی حرف نمیزنم. معمولا وقتی با هرکدام از بازیکنان صحبت میکنم متوجه میشوند و میگویند «اوکی» حتی اگر نفهمند هم باز میگویند«اوکی» و واکنش نشان میدهند، بنابراین اگر مشکلی هم باشد برای آنهاست!
برای بازیهای حذفی تو و محمد کنه باهم بازی میکنید. چقدر با هم هماهنگ شدهاید؟
برای من بازی با او خیلی راحت است، چون بازیکن خیلی خوبی است و خیلی خوب حرف هم را میفهمیم.
قبل از آمدن به ایران چه ذهنیتی از اینجا داشتید؟
شرایط ایران و آمریکا را همه میدانند؛ آنجا که هستی تصور کاملا متفاوتی نسبت به مردم ایران داری، ولی وقتی میآیی و در جمع ایرانیها قرار میگیری ذهنیتت کاملا عوض میشود. اینجا همه مردم در آرامش هستند و با مهربانی و خیلی دوستانه نسبت به ما برخورد میکنند و کلا کشور جو آرامی دارد، اما قبل از آمدن همه من را از آمدن به ایران منع میکردند و میگفتند ایران نرو، آنجا وحشتناک است!
چه چیزی برای تو در اینجا جالب توجه است؟
رفتار دوستانه با من؛ این موضوع را برای دوستانم که از وضعم در ایران کنجکاوی میکنند، گفتهام که ایرانیها واقعا گرم و صمیمی برخورد میکنند. مثلا با رفتن به میدان امام اصفهان و دیدن آثار تاریخی خیلی لذت میبرم.
محمد رضاپور / گروه ورزش
گفت و گو
