پاک کردن صورت مساله

سرهنگ حسن رسولی‌منفرد، معاون ادبیات و انتشارات بنیاد، از دست رفتن زمان به دلیل تامین نشدن هزینه‌ها را دلیل برگزار نشدن این جایزه اعلام کرده است. این در حالی است که چندی قبل همین بنیاد، کنگره کتاب سال دفاع مقدس را که 15 دوره تجربه برگزاری آن را داشت، برگزار نکرد.

این ‌که بودجه نهادهای فرهنگی کشور کاهش یافته است، بحثی است که برای همه قابل پذیرش است، اما این ‌که کاهش بودجه باعث تعطیلی مهم‌ترین جشنواره‌ها و کنگره‌های حوزه دفاع مقدس می‌شود، برای هیچ‌کس قابل قبول نیست. بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس که مهم‌ترین متولی و حامی آثار دفاع مقدس است، به جای آن که با توجه به کاهش بودجه تدبیری اتخاذ کند تا جشنواره‌هایش با این همه سابقه برگزار شود، صورت مساله را پاک می‌کند و براحتی از خیر برگزاری این جشنواره‌ها می‌گذرد.

فرض کنیم برگزاری یک جشنواره در حوزه آثار مرتبط با دفاع مقدس، نیازمند بودجه برای بخش‌های مختلفی مانند دبیرخانه، هیات داوران، جوایز و سالن مراسم پایانی است. در این بین بنیاد حفظ آثار می‌توانست دبیرخانه جشنواره‌های باسابقه‌اش را فعال نگه دارد و از داوران و صاحب‌نظران حوزه دفاع مقدس خواهش کند با توجه به قداست و حرمت مقوله دفاع مقدس، در این شرایط اقتصادی از خیر حق داوری بگذرند و کارها را به قول معروف دلی بررسی کنند.

می‌توانست به برگزیدگان هم جوایز نقدی اهدا نکند و جوایز معنوی برای آنها در نظر بگیرد. حتی می‌توانست مراسم پایانی را هم به صورت مختصر در یکی از سالن‌های نهادهای دولتی برپا کند. اگر فعل خواستن برای برگزاری این جشنواره‌ها وجود داشت، قطعا همه این مشکلات حل شدنی بود.

آیا مسئولان برگزاری این جوایز هرگز از داوران خواستند برای ادامه این جشنواره‌ها امسال در راه خدا کار کنند؟ بسیاری از داوران این جشنواره بی‌شک در همین شرایط اقتصادی در این مملکت زندگی و شرایط را درک می‌کنند. آنها یقینا حاضر بودند برای احترام به ارزش‌های دفاع مقدس مثل خود شهدا بی‌چشمداشت، کار کنند. برگزیدگان هم همین که می‌دانستند در جشنواره‌ای با عنوان «حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس» برگزیده شده‌اند، برایشان بزرگ‌ترین جایزه معنوی بود. مگر قرار نیست جشنواره‌ها باعث دیده شدن آثار در میان مردم شوند؟ آیا حتما وحی منزل است که به برگزیدگان کرور کرور سکه داد؟

صحبت فقط نقد بنیاد حفظ آثار نیست، بلکه صحبت از نوع نگرش و تفکری است که اگر در بین مسئولان فرهنگی ما استمرار یابد، هرگونه جریانی را که با خون دل‌های بسیار پا گرفته و استمرار یافته به تعطیلی می‌کشاند.

سجاد روشنی ‌/‌ گروه فرهنگ و هنر