خانواده استاندارد یعنی این

آنها به سلاح اتحاد مجهزند که قادر است هر سلاح نیرومندی را از کار بیندازد. خانواده‌های سالم بجز اتحاد، ویژگی‌های منحصر به فرد دیگری هم دارند. در این خانواده‌ها افراد چه بزرگ و چه کوچک، آزادی دارند؛ چه وقتی قرار است حرف بزنند، از آرزوهایشان بگویند، خواسته‌هایشان را بر زبان بیاورند یا انتقاد کنند و از دلگیری‌هایشان بگویند.

در یک خانواده استاندارد کسی توی ذوق دیگری نمی‌زند، کسی از اظهار نظر کردن منع نمی‌شود و نظر هر فرد با هر سنی محترم است. اعضای چنین خانواده‌ای اگر نظراتشان مخالف هم باشد و هر کدام موضعی مشخص
داشته باشند، ترس برشان نمی‌دارد چون می‌دانند فقط در یک جو سالم است که نظرات مخالف و موافق قدرت عرض اندام پیدا می‌کند. کسانی که عضو این خانواده‌ها هستند با این‌که نظراتی گاه متناقض دارند هیچ‌گاه به جان هم نمی‌افتند و بر سر یک مساله جار و جنجال راه نمی‌اندازند بلکه یک اختلاف نظر، یک مشکل و حتی یک بحران را به شکل عضوی بیمار در بدن می‌بینند که باید هر چه سریع‌تر درمان شود نه این‌که اصل بیماری کتمان شود و این عضو نزار به حال خود رها شود و آنقدر بماند تا بگندد.

خانواده سالم محبت هم دارد، آن هم به مقدار زیاد. آنها باور کرده‌اند صمیمیت و محبت میان اعضا رمز بقایشان است و اگر این محبت با صداقت همراه شود، معجونی شگفت‌آور می‌سازد که حتی قوی‌ترین وسوسه‌ها و سرسخت ترین مشکلات هم حریف استحکام و پیوستگی خانواده نمی‌شود.