جای خالی همدلی

طی این ده روز رسانه ملی و شبکه‌های مختلف رادیویی با تهیه برنامه‌‌ها و میزگردهای متنوع، به این موضوع پرداخته و با گرد هم آوردن مسئولان ذی‌ربط سعی کرده‌اند مشکل آلودگی هوا را واکاوی و دلایل پیدایی و راه‌های رهایی از این شرایط را برای مخاطبان خود روشن کنند.

اگر بیننده و شنونده برخی از این برنامه‌ها بوده باشید که معمولا نماینده‌ای ثابت از سازمان حفاظت محیط‌زیست، نمایندگان مجلس، دست‌اندرکاران شهرداری، وزارت بهداشت و شرکت پخش و پالایش فرآورده‌های نفتی در آنها حضور داشته‌اند، تائید خواهید کرد که آنچه در چنین برنامه‌‌هایی جای تامل دارد تلاش برای تخریب دیگران، انداختن توپ مشکلات به زمین آنها و خالی کردن شانه خود از زیر بار مسئولیت، به‌جای بررسی دلایل و ارائه راهکارهای بنیادین حل مشکل آلودگی است!

بر کسی پوشیده نیست که تصمیم‌گیری درباره موضوعی مهم چون آلودگی هوا که به طور مستقیم با سلامت مردم در ارتباط است و سالانه کمابیش ده میلیارد دلار به کشور خسارت می‌زند، در درجه اول به همدلی و سپس به مسئولیت‌پذیری و پذیرش صادقانه کوتاهی‌ها و عمل به وعده‌ها نیازمند است؛ موضوعی که متاسفانه طی سالیان اخیر در رفتار برخی مسئولان کمتر دیده شده است. به نظر می‌رسد مسئولان متولی کاهش آلودگی هوا اگر برخی نظرات مردم را درباره شیوه موضعگیری خود در چنین مسائلی می‌شنیدند، حداقل یک بار سعی می‌کردند در فضایی دوستانه کنار یکدیگر بنشینند و بدون در نظر‌گرفتن دغدغه‌های جناحی و سیاسی و فقط به قصد رفع معضل آلودگی هوا، از منظری علمی و کارشناسانه با یکدیگر همکاری کنند.

ظریفی می‌گفت مسئولانی که حتی در میانه چنین موضوعاتی مدام ورد «من نبودم، تو بودی» بر سر زبانشان است مگر خود، خانواده و اقوام و خویشانشان در چنین فضایی زندگی نمی‌کنند؟! سلامت خود یا فرزندانشان هم اهمیتی ندارد که در گیر و دار پیدا کردن مقصر تلف شود؟!