سقوط 400 میلیاردی
یاد زمینهای خاکی فوتبال بخیر. یاد تیمهایی که روزی روزگاری عشقشان سازندگی بود بخیر. یاد افراد عاشقی که هنوز در ورطه برخی کجسلیقگیها در تیمداری گرفتار نشده بودند و هر روز چهره جدیدی در فوتبال رونمایی میکردند هم بخیر.
فوتبالی که 400 میلیارد تومان در آن هزینه نمیشد، اما به یک باور بزرگ رسیده بود که از بین هزاران نفر علاقهمند میتواند بازیکنان بزرگ بسازد و به جای هزینههای بیربط و ریخت و پاشهای آنچنانی از کیسه ملت و دولت، راه سرمایهگذاری را پیدا کند و مدیریت بر سرمایه را بیاموزد.
فوتبال 400 میلیارد تومانی حالا راه ترکستان را بهتر از همیشه به علاقهمندانش نشان میدهد. فوتبال در شرایطی که بیشتر ورزشها در فدراسیونها به نان شب محتاجند با مخارج و هزینههای هنگفتش در تازهترین ردهبندی فیفا 15 پله سقوط کرد.
شاید در نظر اول این پرسش برای خیلیها مطرح شود چگونه فدراسیون برتر آسیا در عرض یک ماه سقوط حیرتانگیزی در ردهبندی تیمهای آسیایی دارد، اما نگاه هر چند مختصر به رویدادهای همین چند روزی که زیاد دیر نیست، پاسخ همه پرسشها را در خود دارد و نیازی نیست مسائل هفتهها و ماههای گذشته فوتبال بررسی شود.
امروز باشگاههای مطرح تهرانی دوباره دست نیاز به سوی ستارگان دیروز دراز کردند تا یک بار دیگر با اقدام به چنین سیاستهایی، عدم سازندگی در فوتبال ایران را تائید کرده باشند.
در فوتبال 400 میلیارد تومانی ایران، فوتبال در حرف به عنوان صنعت، تجارت، حرفه و... معرفی میشود، اما غیرحرفهایترین قراردادها با مربیان خارجی بسته میشود و به محض قهر مربی باید میلیاردها تومان خسارت به پایش ریخته شود. فوتبال صنعتی هم در ادعاهای افراد منتسب به آن در نوع خود جالب است.
این فوتبال اگر قصد و نیت صنعتی و تجاری دارد باید از جوراب تا کلاه ورزشکار کسب درآمد کند نه از جیب دولت که حساب از این جیب به آن جیب است.
اگر بیلان کار فوتبال این روزها روی نمودار برود و شاخصهای مالی، فنی و رفتاری آن را بخواهیم ارزیابی کنیم، میبینیم در زمینه پرداخت رقمهای میلیاردی رشد داریم، اما در زمینه سایر کارها، نه. این همان نکتهای است که فیفا با ردهبندی جدید خود برای چندمین بار به ما یادآور شد؛ سقوط 15 پلهای.
محمد رضاپور - گروه ورزش
گفت و گو
