چرادختران کم سن و سال به لوازم آرایش روی آورده اند؛

«چشم روشن ها لنز تیره می خواهند، چشم تیره ها لنز روشن. پوستشان اگر برق بزند مات کننده می خرند، برق نزند، کرم اکلیلی که برق بزند.
کد خبر: ۵۲۳۵۶

تابستان ها معمولا خودشان را برنزه می کنند، زمستان ها مات. کسی تو زمستان برنزه نمی شود که! گرانترین مارکمان؛! همین رژلب قرمز است که دست شماست ، با تخفیف 20هزارتومان ، بپیچم؛ چرا تعجب کردید؛
برای شما گران است ، برای خیلی ها چیزی نیست. پیش پای شما، یک شیشه ادکلن 50 هزارتومانی ، با پیک فرستادم رفت. بیشترین کلمه ای که می شنوم؛! باید فکر کنم!ها! رژلب! راستی تاتوی موقت هم رسیده! می برید؛»
گرچه زشتی و زیبایی نسبی است و دل هر آدمی تعریفی جداگانه از آن دارد، اما گاهی بد تشکیل شدن های دوران جنینی ، عوارض زایمان ، صدمات جسمی در کودکی ، تصادفات رانندگی و بیماری هایی مثل آبله مرغان یا جوش جوانی صورت آدمها را از هنجارهای کلی که جامعه برای زیبایی تعریف کرده است ، دور می کند.
در برخی موارد، به علت نوع پوست یا هزینه بالای جراحی با لیزر، ترمیم این آسیبها ممکن نیست. این جور وقتها انواع پودرها و لوازم آرایش به کار می آیند؛ اما آیا تمام کسانی که صورتهایشان را پشت رنگهای زرد، سرخ ، قهوه ای ، آبی و سبز پنهان کرده اند، قربانی تصادف های رانندگی یا نقصهای جسمی مادرزادی هستند؛
شبها که شیرپاکن ها و کف و صابون رنگهای شلوغ و در هم را از چهره شان می شوید، وقتی آب چرک و قهوه ای رنگ ، رقیق و روشن می شود، چهره های فرشته گون و کم سنی هستند که مهربانی صورتشان را حتی از خودشان هم دریغ می کنند.
ایوان ، 24 ساله ، مهندس کامپیوتر از انگلیس و علاقه مند به فرهنگ ایرانی است و برای انجام امور تجاری به ایران سفر کرده است.
حوالی ساعت 9 شب که توی خیابان های شهر آخرین قدمها را می زنیم و او سوغات می خرد، گاه گاه می ایستد و به رهگذرها خیره می شود.
او می گوید آرایش های غلیظ درکشورهای اروپایی معمولا مخصوص زنهایی با سنین بالاست که طراوت پوستشان را با گذشت سالها از دست داده اند و گاهی نیز به منظور کسب درآمد از راههای ناخوشایند است!
گذشته از تولید گسترده انواع لوازم آرایش داخلی ، رشد تصاعدی واردات محصولات آرایشی در سالهای اخیر از گرایش روزافزون زنان و بخصوص دختران جوان به این لوازم خبر می دهد.
جالب آن که آمارها تنها واردات قانونی را نشان می دهند، اما آمار دقیقی از واردات غیرقانونی در دست نیست و قیمت پایین تر این لوازم ، تنوع در ظاهر و شبیه سازی موفق آنها از محصولات مرغوبی که مردم ما هرگز اصلشان را ندیده اند، تقاضا را برای چنین اجناسی بیشتر کرده است.
زیاده روی در استفاده از لوازم آرایش مختص کشور ما نیست و اغلب کشورهای خاورمیانه به نوعی با آن دست به گریبانند.
جامعه شناسان ، روانپزشکان و روان شناسان مسائل گوناگونی را به عنوان علل این افراط عنوان می کنند. دکتر بهنام اوحدی ، روانپزشک ، می گوید: نمی شود به هر کس که آرایش می کند برچسب بیمار روانی زد ؛ اما زمانی که آرایش کردن و نکردن سبب ایجاد اضطراب و افسردگی یا رفع آن شود و احساس نیاز به آرایش فرد را اندوهگین کند و اختلال کارکرد شغلی ، تحصیلی ، یا روزانه به وجود آید، می توان به عنوان نوعی مشکل روانی آن را بررسی کرد.
وی انواع اختلالات شخصیتی از جمله اختلال شخصیت وسواسی ، وابسته ، ضداجتماعی و مرزی را در گرایش به آرایش های غلیظ و ناهنجار دخیل می داند.
اما معتقد است بیشترین اختلال شخصیتی که منجر به افراط در این زمینه می شود اختلال شخصیت نمایشگر است ، به طوری که فرد مایل است خود را در زمینه قدرت ، هوش و بخصوص زیبایی برتر از دیگران نشان دهد و از ظاهر جسمی خود برای جلب توجه سایرین استفاده کند.
احساسات چنین بیمارانی سطحی است و بسرعت تغییر می کند، آنها معمولا مایلند نقطه پرگار دایره توجه دیگران باشند و هیجانات خود را به شیوه ای مبالغه آمیز ابراز کنند که شاید استفاده از رنگهای تند و زننده در آرایش نیز یکی از این شیوه ها باشد.
تحقیقات نشان می دهد در جامعه ما اختلال شخصیت نمایشگرانه در زنان به وفور یافت می شود، اما ناهنجاری روانی شایع در مردان اختلال شخصیت ضداجتماعی است.
تکان های اتوبوس از مهارت دستهای دختری که روبه رویم نشسته کم نمی کند. من به رفت وآمد تند تکه ابر قرمز بین انگشت های او، روی گونه هایش نگاه می کنم.
گونه ها آهسته آهسته سرخ و برجسته می شوند. مرا که می بیند، لبخند می زند که: « 4 سال پشت هم خواندم ، کنکور قبول نشدم. خواستم کار پیدا کنم ، هر شرکتی که رفتم به سرتاپایم که نگاه می کردند می گفتند منشی نمی خواهیم ، بیرون! یواش یواش قضیه دستم آمد... مادرم نمی گذارد به خودم برسم ، پدرم هم اگر زنده بود، لابد نمی گذاشت.
برای همین صبحهای زود توی اتوبوس آرایش می کنم. برگشتنی هم پاکش می کنم. اصلا سخت نیست.»
دکتر سیما فردوسی ، روان شناس ، می گوید: در جامعه ما ارزشهایی وجود دارند که برای همه قابل وصول نیستند و زمانی که جوانان نمی توانند از این ارزشها بهره مند شوند، توسط جامعه مطرود خواهند شد.
طبیعی است در چنین شرایطی برای حفظ شخصیت اجتماعی شان دست به جبران بزنند. سعی در زیباتر بودن از همسالان هم یکی از این جبران هاست. مقایسه فرزندان با سایرین و انتقاد از آنها، جزو روشهای تربیتی رایج میان بسیاری از خانواده های ایرانی است.
مقایسه مکرر بچه ها با دیگران آنها را افرادی نیازمند به تایید از سوی بقیه بار خواهد آورد و چنین کودکانی در بزرگسالی برای تاییدشدن ممکن است به هر کاری دست بزنند.
تازگی ها کودکان هفت یا هشت ساله آرایش کرده هم در شمال شهر دیده می شوند. دقتی که در کشیدن خط چشم یا رژلب به کار رفته نشان می دهد آنها با میل خود اما توسط والدین به این شکل درآمده اند!
قوانین خانوادگی سست و متزلزل ، مرزهای نامشخص ، نبود معیارهای تعریف شده برای رفتار فرزندان از سایر عوامل دخیل در گرایش کودکان به این مساله اند.
جامعه شناسان معتقدند گاه آرایش بیش از حد و غیرمتعارف در دختران و پسران تبدیل به ابزاری برای کسب قدرت اجتماعی و لجبازی می شود، آنها کج دهنی خود به برخوردهای نسنجیده خانواده و اجتماع را با رنگهای تند صورتهایشان یا هر نوع هنجارشکنی ممکن نشان می دهند.
روشهای پرورشی سخت گیرانه ، تعصبات کور و بی منطق جوانان را عصیان زده خواهد کرد، که بی احترامی به عرف جامعه از پیامدهای آن است.
بالاتر بودن تعداد دختران نسبت به پسران و تغییر ملاکهای ازدواج از دیگر علل علاقه مندی آنها به متفاوت بودن است. به گفته بسیاری از جوانان ، اولین ملاکها برای ازدواج ، ثروت و زیبایی هستند.
قابلیت فرد برای درآمدزایی و رشته و مدرک تحصیلی در درجه دوم قرار دارند. به این ترتیب زمانی که چهره اولین عامل انتخاب محسوب شود، طبیعی است که فرد از بابت ظاهرش نگران باشد.
متاسفانه آمار حوادث در رسانه های گروهی نشان می دهد زنان و دختران رنگین تر، بیشتر از سایرین مورد آسیب های اجتماعی قرار گرفته اند و احتمال بیشتری برای سقوطشان در ورطه فساد وجود دارد.
چاپلین در وصیت نامه ای خطاب به دخترش ، جرالدین می گوید: «آدمها بر زمین استوار بیشتر سقوط می کنند تا بندبازان بر ریسمان های نااستوار».

مریم یوشی زاده
newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها