شروع این تصور از زمانی شکل گرفت که در روز آخر دور قبل مرحله مقدماتی مسابقهها، تیم ایران با پذیرش تساوی خانگی برابر قطر، با حذف بحرینی که دست به آب و آتش زده و با حساب خیرهکننده 10 بر صفر تیم اندونزی را شکست داده بود، قطریها را با خود به مرحله بالاتر رساند. البته در آن زمان، بیشتر علاقهمندان که هنوز داغ خاطرات تلخ ناجوانمردیهای بحرینیها در رقابتهای دورههای قبل را در ذهن و سینه داشتند، کدورت چندانی از این اتفاق بر دل نگرفتند و از حذف بحرینیها تسلی هم گرفتند، ولی وقتی در مرحله حساس کنونی مسابقهها، تساوی مجدد در ورزشگاه آزادی بین ایران و قطر رخ داد، نگرانیهای شدیدی مبنی بر احتمال وجود تبانی یا کمکاری به نفع قطریها به وجود آمد، چرا که آن کشور، میزبان دوره بعدی جامجهانی است و نخستین صعود به این جام در رقابتهای این دوره برای قطریها ارزشی حیاتی پیدا میکند و از آنجا که آنها همواره با تکیه بر ثروت مالی کاملا وافر خود، عادت به خرید هر چیزی دارند، شائبه ایجاد تبانی با سرمربی سر شناس تیم ملی ایران قوت گرفت، بویژه آنکه تیم ملی به هیچ وجه نتوانسته بود نتایجی را که در حد نام ایران و نام مربی شاخص خود بود، به دست آورد.
بیشک ورود جناب سرمربی به این موضوع و اظهارات کنایهآمیز او، آغازی است بر ایجاد حاشیههایی بسیار جدی و تنشزا که امیدواریم با بازیهای محکم و نتایج قاطع تیم ملی و سرانجام صعود به جامجهانی ختم به خیر شود و گرنه در این وانفسای معضلات فراوان فنی، فرهنگی و مدیریتی فوتبال ایران، خدا میداند که چهها در پیش خواهد بود.
مجید عباسقلی / گروه ورزش