برگی دیگر از رقابت تلویزیون با سینما

با اختراع تلویزیون، سینما بتدریج مخاطب خود را از دست داد، زیرا مردم با خرید یک دستگاه می‌توانستند از فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی همه روزه بهره ببرند، اما با خرید یک بلیت تنها می‌توانستند یک فیلم ببینند. به همین دلیل سینما پیشرفت کرد و از لنزهای واید اسکرین برای تصویر قاب‌های بهتر استفاده کرد. همچنین با پرداخت هزینه‌های سنگین، ستارگان سینما را برای این عرصه حفظ کرد و اجازه نداد آنها حضور در تلویزیون را تجربه کنند.

تلویزیون هم در این مدت بیکار ننشست و با اعزام کارگردانان و فیلمبرداران به نقاط دور، از دیدنی‌ها آثاری تهیه و روانه آنتن کرد تا مخاطب را با خود همراه کند.

طی سال‌های متمادی رقابت تلویزیون و سینما وجود داشته است. در مقطعی تلویزیون به دلیل هزینه‌های گزاف سینما تصمیم گرفت فیلم‌های سینمایی در مدیوم تلویزیون بسازد و روانه آنتن کند. ساخت فیلم‌های تلویزیونی از کشور آمریکا آغاز شد و مانند دیگر هنرهای ما ازجمله سینما و تئاتر، یک کالای وارداتی به شمار می‌‌آید. دلایل تولید تله‌فیلم نیز همان گونه که ذکر شد هزینه‌های سنگین سینما بود. تعدادی از افراد، توان مالی برای تامین هزینه‌های تولید را در سینما نداشتند و به همین دلیل برای ساخت فیلم‌هایشان با تلویزیون وارد مذاکره شدند، زیرا هزینه‌های تلویزیون به مراتب کمتر از تولید یک کار سینمایی است. طبعا در تلویزیون دیگر از دکوپاژهای خاص و لانگ‌شات خبری نیست و به دلیل قاب کوچک آن، سازندگان مجبور هستند به کلوزآپ و مدیوم‌شات‌ها بسنده کنند. ساخت تله‌فیلم هم در آمریکا آغاز شد و به کشورهای دیگر ازجمله ایران رسید. از اواخر دهه 70 صدا و سیما تصمیم گرفت با ساخت تله‌فیلم برای آنتن خوراک تهیه کند.

هزینه تولید پایین‌تر نسبت به سینما، مدت زمان کوتاه تولید و سپری شدن مراحل پس تولید، همچنین مخاطب وسیع و گسترده تلویزیون باعث شد ساخت تله‌فیلم در ایران رواج پیدا کند و مورد توجه مدیران سیما قرار گیرد.

احمد زالی