من واقعا آدم وسواسی نیستم، اما بعد از دیدن همه این چیزهایی که برایتان تعریف کردم و درست در لحظه دراز کشیدن روی تخت چیزی دیدم که شعله وسواس را در قلبم روشن کرد؛ لکه بزرگی روی تخت که شاید از یک زخم باز روی ملحفه باقی مانده بود و شستوشو با مواد شوینده رایج نتوانسته بود از پس آن برآید. ناگهان یاد مقالهای افتادم که چند روز پیش در وبسایت جامجم آنلاین خوانده بودم. گویا پژوهشگران توانسته بودند روی ملحفه شسته شده یک بیمارستان بیش از یکصد نوع باکتری، قارچ و حتی ویروس چمدان به دست را مشاهده کنند که منتظر بیمار بدبختی مثل من بودند تا سفر هیجانانگیز خود را به اعماق وجودش آغاز کنند. این همان پدیدهای است که از آن با عنوان عفونت بیمارستانی یاد میشود و به همین دلیل پزشکان ترجیح میدهند بیمارانی را که سیستم ایمنی بدنشان ضعیف شده، تا حد ممکن در بیمارستانها بستری نکنند. اگر تا به اینجای مطلب بدنتان به خارش نیفتاده اصلا ادامه این خبر را نخوانید، چون به دردتان نمیخورد، اما برای آنهایی که دیگر دارند غش میکنند، خبر خوبی دارم که در ادامه عرض خواهم کرد.
به گزارش مهر، دانشپژوهان دانشگاه پلیتکنیک کاتالیونا بارسلونا تک (UPC) از اسپانیا موفق شدهاند پارچههای ضدباکتری و قارچ برای مصارف بیمارستانی تولید کنند. در واقع از مدتها قبل نانو موادی ساخته شده بود که یک دل نه صد دل عاشق انواع و اقسام باکتریها و قارچها بود و تا آنها را میدید، سفت بغلشان میکرد و جلوی کسب و کار آنها را میگرفت. اما مشکل اصلی این نانو مواد این بود که با هر بار شست وشو از سطح پارچههای بیمارستانی شامل ملحفهها و لباسهای بیمارستانی شسته میشد. اما پژوهشگرانی که ذکرشان رفت حالا توانستهاند با افزودن یک آنزیم بخصوص، ماندگاری نانو مواد مورد اشاره را روی پارچههای بیمارستانی به 70 بارشست وشو افزایش دهند. میزان عفونت بیمارستانی در یک بیمارستان بلغارستانی که از این پارچهها به طور آزمایشی استفاده کرده بود، به میزان قابل توجهی کاهش یافت.
شهرام یزدان پناه / دبیر گروه دانش