رفیق‌کشی در مرام من نبود

متهم هستی دوست صمیمی​ات را کشته‌ای چرا؟

از کرده خود بشدت پشیمانم. نمی‌خواستم این‌کار را بکنم اما نمی‌دانم چه شد. انگار عقلم را از دست دادم، واقعا از این‌کار پشیمان هستم.

سال‌های زیادی بود. تقریبا از بچگی با هم بزرگ شده‌ بودیم.

نه، هیچ‌وقت با هم دعوا نمی‌کردیم. همین مساله اخیر باعث شده‌ بود که باهم درگیری لفظی داشته‌ باشیم.

بله اما ما با هم دوئل نمی‌کردیم. درگیری ما برای دختری بود که خواهر دختر مورد علاقه من بود.

من با دختری دوست بودم. ما همدیگر را خیلی دوست داشتیم و می‌خواستم با او ازدواج کنم. دوستانم این موضوع را می‌دانستند و به چشم خواهری به دختر مورد علاقه من نگاه می‌کردند و خانواده‌اش را به اندازه خانواده من محترم می‌دانستند تا این‌که روز حادثه متوجه شدم سیامک (جوان مقتول) با خواهر آن دختر دوست شده و با هم در ارتباط هستند.

من خیلی ناراحت شدم و نظرم این بود که سیامک نباید این‌کار را بکند و با این‌کارش به من بی‌احترامی کرده ‌است، به همین دلیل هم از او گله کردم.

من و سیامک با هم تلفنی صحبت کردیم و من به او گفتم اجازه ندارد با آن دختر در ارتباط باشد و دوست دختر من را ناراحت کرده ‌است. او هم عصبانی شد و گفت که به تو ربطی ندارد. ما تلفنی دعوای لفظی کردیم و بعد آن تماس را هم قطع کردیم.

من اصلا فکر نمی‌کردم آنقدر ناراحت شود که مقابل خانه ما بیاید و بخواهد من را بکشد. بعد از چند ساعت که به خانه رفتم، متوجه شدم با خانواده‌ام درگیر شده ‌است.

او مقابل خانه آمد و به پدر و مادرم فحش داد. اصلا فکر نمی‌کردم این‌کار را بکند. من سیامک را می‌شناختم، او اهل دعوا و درگیری نبود و اصلا هم دراین باره به من چیزی نگفت. نمی‌دانم چرا آن روز آنقدر ناراحت شده ‌بود.

البته من از این‌که مقابل خانه آمده‌ بود ناراحتم و آنچه ناراحتم کرد رفتاری بود که وی با پدرم داشت. او روی پدرم قمه کشیده‌ بود.

در آن لحظه اصلا نمی‌توانستم درست فکر کنم جلو رفتم تا به او بگویم اگر حرفی داری به من بگو، با پدرم چه کار داری که با چاقو به من حمله کرد.

شیشه نوشابه‌ای روی زمین بود، آن را برداشتم و شکستم تا در برابر قمه‌ای که سیامک داشت از خودم دفاع کنم.

نه اصلا این‌طور که شما می‌گویید، نبود. او می‌خواست مرا بزند و حتی یک ضربه به دستم زد. مردم زیادی آنجا بودند و آنها می‌توانند شهادت دهند که ضارب اول من نبودم. سیامک بود که به من حمله کرد.

ضارب او بود، ضربه‌ای که زد به دست من برخورد کرد و من هم برای این‌که به قتل نرسم و بتوانم از خودم محافظت کنم با شیشه یک ضربه به او زدم.

نه، اتفاقا قصدم این نبود. می‌خواستم ضربه را به دستش بزنم تا قمه را بیندازد. اما هدفگیری‌ام اشتباه بود و ضربه به پهلویش برخورد کرد. واقعا قصدم کشتن او نبود.

خواستم کمکش کنم اما در آن لحظه ترسیدم. همه آنجا بودند، مردم جمع شده‌ بودند و وقتی سیامک روی زمین افتاد، همه دور او را گرفتند و من از دیدن این صحنه
خیلی ترسیدم.

فرار کردم. از محل دور شدم و تصمیم گرفتم چند روزی که از این ماجرا گذشت، پیش سیامک بروم و از او عذرخواهی ‌کنم تا همه چیز تمام شود.

تصور می‌کردم زخمی شده و در بیمارستان بستری است و چند روز دیگر مرخص می‌شود اما یک روز بعد از فرارم متوجه شدم او فوت کرده‌ است، خیلی ناراحت شدم.

مدت زیادی نبود. قصدم فرار نبود می‌خواستم اوضاع کمی بهتر شود و برگردم و از سیامک عذرخواهی کنم.

وقتی او فوت کرد، خیلی گیج بودم، اصلا باورم نمی‌شد من این‌کار را کرده‌ باشم، به همین دلیل هم تصمیم گرفتم خودم را تسلیم کنم. می‌دانستم خانواده سیامک خیلی داغدار و غمگین هستند، لذا صبر کردم تا هفتم او بگذرد و بعد خودم را تسلیم پلیس کردم.

قطعا درست نبود. من نمی‌خواستم سیامک را بکشم. او دوست قدیمی من بود. او را بخوبی می‌شناختم و فکر می‌کردم مثل هربار که گلایه‌ای بین ما پیش می‌آید، بعد از چند روز برطرف می‌شود، سیامک هم بعد از چند روز فراموش می‌کند که چه اتفاقی افتاده ‌است و ما دوباره آشتی می‌کنیم.

من همیشه به این موضوع فکر می‌کردم تا این‌که در طول رسیدگی به پرونده متوجه شدم سیامک به تحریک دوستانش مقابل خانه من آمده ‌است و آنها باعث شدند این قتل رقم بخورد.

بله می‌دانم و به دلیل چنین داغی که به دل آنها گذاشتم، ناراحتم و درخواست بخشش دارم. این اتفاق خیلی برایم سخت بود. رفیق‌کشی در مرام من نبود. بارها از خودم پرسیدم چرا سیامک باید به دست من کشته شود. من که رفیقش بودم. برای ضربه‌ای که به خانواده‌اش وارد کرده‌ام خیلی ناراحتم و فکر می‌کنم باید تاوان پس دهم.

خانواده سیامک حق دارند، من خیلی پشیمانم و در دادگاه و بعد و قبل از آن و هر بار که فرصتی شده از آنها برای اتفاقی که افتاده ‌است عذرخواهی کردم و می‌کنم.

نمی‌دانم، اما همه تلاشم را می‌کنم. هر جایی که پدر سیامک را ببینم از او عذرخواهی می‌کنم و برای کاری که کردم به پایش می‌افتم و التماس می‌کنم که مرا ببخشد. اگر هم نبخشید، این حقی است که قانون و دین به آنها داده ‌است. اما درخواست دارم من را حلال کنند تا راحت از دنیا بروم. البته دوست دارم آنها بدانند که چقدر از کارم پشیمان هستم و حتی اگر رضایت بدهند تا پایان عمرم با عذاب کاری که کردم زندگی خواهم کرد.

از اسمش پیداست که چقدر سخت است. کار خاصی نمی‌کنم. کارهایی که همه زندانیان انجام می‌دهند، من هم انجام می‌دهم. البته برای سیامک نماز و دعا می‌خوانم و از او طلب بخشش می‌کنم. او هم مثل من جوان بود و آرزوهای زیادی داشت، امیدوارم روحش مرا ببخشد.

اگر سیامک من را ببخشد خانواده‌اش هم مرا می‌بخشند و قول می‌دهم که انسان مفیدی برای جامعه باشم.

مرجان لقایی