این مرد، هزار صدا دارد

- صحبت کردن جای چند شخصیت در یک فیلم برای اولین‌بار سال 1341 در دوبله فیلم «فانی» به مدیریت دوبلاژ محمدعلی زرندی اتفاق افتاد. او از من خواست جای دو شخصیت صحبت کنم، که هر دو را هم رودرروی هم گفتم.

- اگر در یک فیلم من چند تا نقش گفتم، هر جا آزار دیدید، بدانید من گوینده موفقی نبودم. کسی که جای نقشی حرف زده، باید شما را راحت تا انتهای داستان با خودش ببرد، نه این که مزاحمتی تولید کند که حواستان را پرت کند و نه ‌این که ببینید او بازی دیگری دارد و چیز دیگری می‌گوید و کلام با او هماهنگ نیست. من تمام تاکیدم روی حس کاراکتر است، فقط حس؛ جز حس چیزی دیگری حاکم نیست.

- دوره ما هیچ‌کس به اجبار کسی را وادار به انجام کاری نمی‌کرد. آن موقع ما برای هر نقشی که برایمان در نظر می‌گرفتند، کلی وقت می‌گذاشتیم و تمرین می‌کردیم.

- فرض کنید، پیش من مهین معاون‌زاده، آن طرف هم علی تابش آن طرف هم مرحوم محتشم در حال نقش گفتن هستند. من هم یک صفحه دارم. من از ترس این که از چشم اینها نیفتم وقتی آنها می‌گفتند برای ضبط آماده‌اند، من تا آماده نبودم اعلام آمادگی نمی‌کردم و می‌گفتم: من به سه دور تمرین نیاز دارم و همه کسانی که فیلم را دوبله می‌کردند، درک این موضوع را داشتند و این فرصت را می‌دادند.

- علی کسمایی به جای ایجاد سرعت در کار، زمینه درک را فراهم می‌کرد. یعنی به گوینده می‌گفت: تا نفهمیدی بی‌خودی دیالوگ‌ها را نگو. این کار به دلیل این که مکانیکی است، ارزشی ندارد.