نتیجه‌گرایی حتی در غرب آسیا

تیم فوتبال امید را فقط زمانی به یاد می‌آوریم که یکی‌دو‌ماه تا رقابت‌های انتخابی المپیک یا بازی‌های آسیایی مانده باشد، در آن مقطع هم تنها سر و صدای رسانه‌ای به پا می‌شود و خبری از حمایت واقعی از این تیم نمی‌شود. این داستان دو، سه دهه است برای تیم امید ایران تکرار می‌شود و آب از آب تکان نمی‌خورد؛ آن هم در حالی که انواع و اقسام فرصت آماده‌سازی برای این تیم از بین می‌رود. داستان این تیم امسال قدری متفاوت است. به لطف ابتکار کنفدراسیون فوتبال آسیا برای برگزاری رقابت‌های زیر 22 سال سطح قاره، تیم ایران هم در این رده سنی تشکیل و هدایت آن به علیرضا منصوریان سپرده شد. تیمی که مرحله مقدماتی این بازی‌ها را به سلامت پشت سر گذاشته و سال 2013 باید در عمان به مصاف حریفانش برود. اما در حالی که منصوریان دل خود را خوش کرده بود که عیار تیمش در رقابت‌های غرب آسیا مشخص شود، کارلوس کرش سرمربی تیم ملی به گنجاندن نام 7 نفر از بازیکنان زیر 22 سال در این فهرست اکتفا کرد تا به طور طبیعی اکثر قریب به اتفاق بازیکنان تیم اعزامی به غرب آسیا را نفراتی تشکیل دهد که نمی‌توانند یاریگر منصوریان در رقابت‌های زیر 22 سال باشند.

این درست که گفته می‌شود هیچ تیمی نمی‌تواند با ترکیب کاملا جوان و زیر 22 سال در این رقابت‌ها شرکت کند، اما کرش وقتی اکثر نفرات اصلی تیم ملی بزرگسالان و نفرات دوم خود را به این بازی‌ها گسیل می‌دارد، مشخص است در وهله اول نگاه نتیجه‌گرایی او بر میدان دادن به جوانان می‌چربد و در این اوضاع که پیدا کردن حریف تدارکاتی خارجی برای فوتبال ایران حکم کیمیا دارد منصوریان باید برای دیدارهای تدارکاتی به این در و آن در بزند، چرا؟ چون فوتبال نتیجه‌گرای ما باز هم از بازی‌های کم‌اهمیت غرب‌آسیا قهرمانی می‌خواهد!

امید توفیقی‌ / ‌گروه ورزش