ظروفی با قابلیت فقط یک بار مصرف

نتیجه برخی تحقیقات نشان می‌دهد که بیش از 300 سال طول می‌کشد تا ظروف یک بار مصرف تجزیه شده، به چرخه سالم محیط‌زیست بازگردد.

همان‌طور که از سرنگ‌های تزریقی و سوزن سرم‌های غذایی فقط یک بار استفاده می‌کنید، ظروف یک بار مصرف را نیز فقط یک بار مصرف کنید.

بعضی از مردم با استفاده چندباره از ظروف یک بار مصرف گمان می‌کنند با این کار به محیط‌زیست کمک کرده یا سبب صرفه‌جویی در مخارج خود شده‌اند! این دسته سلامت خود و مخارج درمانشان در آینده را نادیده می‌گیرند.

جنس اغلب بطری‌های آب‌معدنی از پلیمری به نام پی‌وی‌سی است که فقط برای ذخیره کوتاه‌مدت آب آشامیدنی کاربرد دارد.

ریختن سرکه، آبغوره، آبلیمو یا هر ماده اسیدی دیگری در آن باعث آزاد شدن مواد سمی می‌شود و استفاده از آن ممنوع و مضر است.

اغلب ظروف یک بار مصرف پلاستیکی از سنتز موادی به نام مونومر تولید می‌شود که سمی است. ظرف​های پلیمری نیز با مقداری از این ماده سمی همراهند. در ظروف پلی‌اتیلن هم ماده‌ای به نام دایتی‌هیدروکسی لامین وجود دارد که استفاده چندباره از بطری سبب تحلیل جداره و وارد شدن آن به آب می‌شود.

برخی بطری‌ها از پلی‌اتیلن ترفنالیت یا PET ساخته شده‌است که حاوی اتیل‌هیدروکسی آمین است و علاوه بر این‌که نباید در برابر نور خورشید یا حرارت و گرما قرار گیرد، محتویاتشان نهایتاً تا یک هفته سالم است.

در برخی از انواع ظروف یک بار مصرف، جداره ظرف برای جلوگیری از واکنش‌های شیمیایی با فوم یا ماده‌ای عایق تا حدودی بهداشتی می‌شود اما تکنولوژی و مواد مذکور گران است و باید نظارت دقیقی بر کیفیت و روند تولید، مواد اولیه، محل تهیه و... صورت گیرد.

وجود یک ترک کوچک ممکن است سبب آلودگی به باکتری کالیفرم شده، سلامت استفاده کننده را به خطر اندازد.

از ظروف پلاستیکی چه برای گرم کردن غذا در مایکروویو چه انجماد در فریزر استفاده نکنید؛ بخصوص گرما، روند ترکیب و آزادی مواد سمی را شدت و سرعت می‌دهد. یخزدگی نیز احتمال ترک خوردن و رخنه باکتری کالیفرم را افزایش می‌دهد.

بهترین نوع ظروف یک بار مصرف، ظروف ساخته شده با پلی‌لاکتیک اسید است که خط تولید را گران می‌کند.