کارگاه
پوشش تصویری
وقتی تصاویر فیلمبرداریشده دقیقا بر مبنای استوریبورد یا برنامه مشخص قبلی ضبط شده باشد کارگردان با نوعی تدوین درون دوربین مواجه خواهد بود که فرآیند چینش نماها را کنار هم تسهیل میکند.
این شیوه، برای کارگردانی فیلم در مرحله تدوین یا پست پروداکشن شیوه مطمئنی نیست، چون همیشه رخدادهایی در حین فیلمبرداری اتفاق میافتد که قابل پیشبینی نیست و در مرحله تدوین مشکل ایجاد میکند. برای برطرف کردن این معضل، روشی وجود دارد که پوشش نامیده میشود.
این شیوه معمولا بر نظام مثلثی محلهای دوربین مبتنی است و در آن برای ضبط هر کنش از چند زاویه دوربین استفاده میشود تا بعدا در مرحله تدوین بتوان از چسباندن آنها به یکدیگر به تداوم منطقی رسید.
درخصوص روش پوششی در مرحله فیلمبرداری گفتهاند در این روش که تاکید زیادی بر نقش تدوینگر دارد، برای اجرای اصولی هر صحنه معمولا به شکلی منظم از نماهای باز و متوسط و نزدیک استفاده میشود، ولی با آنکه پوشش، روشی فوقالعاده مطمئن برای فیلمبرداری است، در عین حال الهام و تخیل ندارد؛ چراکه کارگردان نمیتواند تا وقتی تمام نماهای پوششی گرفته نشده از تدابیر بصری طراحی شده برای نیازهای خاص صحنه استفاده کند.
بخصوص در برنامه زمانی فیلمبرداری، بیشتر برای نماهای پوششی زمان زیادی در نظر میگیرند و در نتیجه فرصت اجرای بسیاری از تدابیر جذاب بصری هرگز پیدا نمیشود.
روش پوشش تصویری جدا از اینکه شیوهای خاص برای استفاده از زوایای مختلف دوربین است، به معنای گرفتن نماهای کمکی (علاوه بر آنچه در استوریبورد و برنامهریزی اولیه پیشبینی شده) نیز به کار میرود. نماهای کمکی نیز خود شامل مواردی همچون واکنشها (ریاکشنها)، نماهای عمومی و باز و اینسرتهای تصویری
از عناصر و اشیای صحنه است که به تدوینگر کمک میکند در صورت بروز مشکل در هماهنگ شدن نماها به یکدیگر از این تصاویر به عنوان واسطه استفاده کرده و مانع بههمخوردن منطق تداومی صحنه شود.
نکتهای که درخصوص استفاده از روش پوششی اهمیت دارد، مهارتداشتن برای تشخیص نماهایی است که کاربرد بیشتری در مرحله تدوین داشته و به نوعی نیاز صحنه به شمار میروند؛ یعنی به جای اینکه دوربین را در هر زاویهای که به ذهنمان میرسد بکاریم یا هر اینسرت دم دستی را بدون فکر و ایده ضبط کنیم، از پیش بدانیم هر صحنه نیازمند چه نوع نمای کمکی است و چه نواقصی در مرحله تدوین هر صحنه میتواند رخ بدهد که فرآیند تولید را دچار وقفه کند.
این پیشآگاهی به کارگردان کمک میکند نماهای مفید بیشتری برای مرحله پس از فیلمبرداری در اختیار داشته باشد و به بهانه صرفهجویی در هزینه آمادهسازی دوباره صحنه، بودجه تولید را صرف تصویربرداری از نماهای زائد و اضافی که خود مانعی مهم بر سر راه تدوین نهایی اثر هستند، نکند.
هر کارگردان کاربلدی همیشه جایی برای اشتباهات و جبران آنها در نظر میگیرد، اما وجه تمایز کارگردان باهوش و موفق از دیگران، در میزان پیشبینی اشتباهات و مشکلات بعدی و چارهجویی برای آنها در مرحله فیلمبرداری از طریق استفاده صحیح از شیوه موثر پوشش تصویری است.
آزاد جعفری
گفت و گو
