عرفان عرفات

گفته‌اند این همان سرزمینی است که هبوط پدر ما حضرت آدم و مادر ما حوا در آن شکل گرفت و این دو یکدیگر را بازشناختند. شاید عرفات بهترین سرزمین برای عفو و بخشش، برای توبه و انابه، برای آغازی دوباره، برای زندگی عاری از گناه و معصیت؛ آنان که به این سرزمین دعوت شده‌اند، در زمره بندگان صالح و خوب خدایند. می‌گویند در همین سرزمین بود که حضرت ابراهیم خلیل اعمال و مناسک حج را آموخت و به فرمان خدا تن داد. عرفات، محل عزم و اراده همه مهمانان خدا به سوی اراده اوست؛ آنان که فاصله زمین و زمان را بسرعت سپری کردند و در کنار یکدیگر گرد آمدند تا به حقیقت ناب عالم فطرت دست یابند؛ سرزمینی که «جبل الرحمه» آن نماد دعای عارفان است، کوهی که با نام مقدس پیامبران الهی یعنی حضرت آدم و ابراهیم و محمد(ص) مزین است و نام حضرت حسین‌بن علی(ع) را با نیایش‌های عارفانه خود همراه دارد؛ همو که در دامنه این کوه مقابل کعبه ایستاد و دستان پر از اجابت خویش را به سوی آسمان گرفت. عطر مناجاتش همه چا پیچید و با نور چهره‌اش همه جا را روشنی بخشید.

تویی آن‌که روزی دادی/ تویی آن‌که توفیق دادی/ تویی آن‌که عطا کردی/ تویی آن‌که بی‌نیاز گردانیدی/ تویی آن‌که مال و ثروت بخشیدی/ تویی آن‌که جاه و منزل دادی/ تویی آن‌که کفایت کردی/ تویی آن‌که هدایت فرمودی/ تویی آن‌که آمرزیدی/ تویی آن‌که قدرت دادی/ تویی آن‌که عزیز گردانیدی/ تویی آن‌که یاری فرمودی/ تویی آن‌که شفا دادی...

و امروز که روز عرفه است گویی حضرت حسین‌بن علی(ع) رو به کعبه ایستاده است و خیل جمعیت سپیدپوش همراه حضرتش دست به دعا برداشته‌اند و در انتظار اجابتند.

محمد خامه‌یار ‌/‌ جام‌جم