آینده مبهم اوون در بریتانیا استادیوم

البته او در سه سال گذشته فاتح جام‌هایی با منچستریونایتد شد اما طی این مدت اغلب نیمکت‌نشین بود و بیشتر از 52 بار در مسابقات رسمی برای این تیم به میدان نرفت و تعداد دفعاتی که 90 دقیقه فیکس بازی کرد حتی به عدد انگشتان دو دست نرسید و اغلب در نیمه دوم و از دقیقه 60 به بعد به میدان می‌آمد و اگر 17 گل در این بازی‌ها زد، نه لزوما به سبب کارایی‌های فوق‌العاده وی (که دیگر با دوران اوجش برابری نمی‌کند) بلکه به سبب کلاس برتر و برتری‌های فنی آشکار یونایتد بر رقبا بود که هر مهاجمی را در این تیم قادر به گلزنی‌های پرتعداد در برابر رقبا می‌سازد و نشانه آن تعددگل‌های نفراتی همچون‌دنی‌و‌لبک و فردریک‌ماکه‌دا در‌این تیم طی 5 سال اخیر با وجود نیمکت‌نشینی‌هایی همچون اوون در اولدترافورد است.

شاید مهم‌ترین و پرسروصداترین گلی که اوون با لباس یونایتد زد، گلی بود که در پاییز 2009 در لیگ برتر انگلیس در برابر من‌.سیتی و به واقع در دربی شهر منچستر به ثمر رساند و در واپسین ثانیه‌های وقت تلف شده بود و تساوی
3 ـ 3 را به برد 3 ـ 4 شیاطین سرخ تبدیل کرد.

با این حال فصل پیش که منچسترسیتی هر دو بازی رفت و برگشت خود را از یونایتد برد و قهرمان این لیگ شد، اوون قابل رویت نبود و دوران تجلی یونایتد حتی با تلاش مهاجمان فیکس این تیم شامل وین‌رونی هم تجدید نشد.

بعد از ملحق شدن رابین فان پرسی هلندی به یونایتد در اواسط تابستان امسال جای اوون در خط حمله این تیم تنگ‌تر از گذشته شد و بدیهی بود او باید باز کوچ می‌کرد. با این حال تصور می‌شد بخت لیورپول برای جذب مهاجم نامدار سابقش بیش از استوک باشد اما این باشگاه همان طور که در دوره مربیگری رافا بنیتس اسپانیایی دست رد به سینه پسر محبوب سابقش زد و باعث الحاق اوون به نیوکاسل شد، این بار در دوره مربیگری تازه آغاز شده و تاکنون ناموفق برندان راجرز ایرلندی نیز ستاره کم‌همتای سال‌های 1995 تا 2003 خود را نخواست تا مردی که یک فصل نه‌چندان پر بار را نیز در رئال مادرید تجربه کرد و به سنت جیمز پارک هم رفت و چهار فصل سرشار از انواع مصدومیت‌ها را با نیوکاسل سپری کرد،‌این بار به باشگاهی کوچک‌تر و کم‌اعتبارتر از نیوکاسل (استوک)‌ برود و آینده‌اش مبهم‌تر شود.

اوون که به‌واقع از همان اوایل دهه 2000 با مصدومیت‌های مزمن و دائما رجحت‌کننده کشاله ران مواجه بوده و از مصدومیت‌های گاه به گاه زانو نیز نالیده است، بعد از جواب گفته شدن توسط منچستری‌ها در اواسط تابستان امسال چاره‌ای جز گزینش یک تیم تازه نداشت و فقط بخشی کوچک از تاخیر او در عقد قرارداد با تیم تازه‌اش به مساله صبر وی برای شنیدن حرف نهایی لیورپولی‌ها مربوط می‌شد و بخش عمده‌تر و بزرگ‌تر این بود که اصولا متقاضیان مهاجمی که از 16 سالگی در فوتبال بریتانیا و اروپا چهره شدند و در 18 سالگی در جام‌جهانی 1998 درخشیدند. کم‌شمار بودند و همه شک داشتند پیکری که بر اثر 17 سال شلاق خوردن در فوتبال حرفه‌ای بیش از حد شکننده شده، توانایی یک فصل استقامت اضافی در فوتبال سرشار از برخورد بریتانیا را داشته باشد. در نهایت استوک‌سیتی این ریسک را کرد و اوون را پای قراردادی یک ساله نشاند.

ساندرلند نیز خواستار اوون کوتاه‌قد اما انفجاری و تیزچنگ شده بود اما وی تیم تونی‌پولیس را ارجع شمرد. سرنوشت اوون در بریتانیا استادیوم (ورزشگاه اختصاصی استوک)‌ قابل تخمین زدن نیست زیرا هم مصدومیت‌های طولانی‌مدت و کسالت‌بار او قابل رجعت است و هم جا افتادن او در ترکیب تیم تونی پلیس و ثمربخش بودن وی در این باشگاه در مظان تردید قرار دارد.

آنچه قطعی می‌نماید این است که اوون هفتمین و آخرین خرید استوکی‌ها در تابستان امسال بود و آنها پیشتر جیمی نس، جف کامرون، مایکل کایتلی، موریس ادو، چارلی آدام و استیون انزونزی را هم جذب کرده بودند.

استوک در سه بازی نخست خود در فصل جدید لیگ برتر انگلیس هم بیشتر از سه امتیاز حاصل از سه تساوی نگرفت تا فرجام کار اوون و جایگاه وی در این تیم پرسابقه و کم‌افتخار مبهم‌تر شود هرچند دوران طلایی وی در انفیلد و گل‌های پرشمار و حساسی که به سود لیورپول زد نه فقط وی را به یکی از محبوب‌ترین بازیکنان تاریخ این باشگاه تبدیل کرد بلکه او را به جمع برترین مهاجمان دوران معاصر بریتانیا پیوند زد و وی سال‌ها در تیم ملی انگلیس نیز خوش درخشید و در میدان‌های متعدد بین‌المللی خودنمایی کرد.