دغدغه‌های ذهنی کرش، 11 سال بعد از بلاژ

اتفاقا به‌دلیل آن‌که لبنان کشور چندان شاخصی در فوتبال آسیا به‌شمار نمی‌آید، پیروزی خارج از خانه این تیم برای تیم ملی فوتبال نه چندان قبراق و سرحال کشورمان خیلی حیاتی به نظر می‌رسد.

در چنین شرایط حساسی که بیش از هرچیزی ملی‌پوشان و بویژه شخص سرمربی تیم ملی ایران نیازمند آرامش، تمرکز و روحیه هستند تا از همان آمادگی و امکانات حداقلی خود نیز بالاترین بازدهی را در جهت موفقیت به‌دست‌آورند، متاسفانه بخش عمده‌ای از فکر و ذهن کارلوس کرش معطوف و در‌گیر با حاشیه‌ها و انتقادهای بی‌موقع و بجا یا بیجای برخی رسانه‌هاست(!) تا نگرانی علاقه‌مندان موفقیت‌های ملی فوتبالمان بیش از پیش شود.

این‌که کرش با آن همه تجربه‌اش در مواجهه حرفه‌ای با رسانه ها، دچار چنین اشتباهی شود و در این روزهای حساس، انرژی خود را معطوف پاسخگویی به چنین حاشیه‌هایی کند کاملا بعید به نظر می‌رسد، هر چند به دلیل دفاع او از خود و شاگردانش، گناهی را معطوف وی نمی‌دانیم و معتقدیم مسئولان تیم ملی باید با برخوردی صحیح، روند جبهه‌گیری یا بایکوت تیم ملی در برابر برخی رسانه‌ها را به عرصه‌ای برای تعامل سازنده و ارائه نقدهایی سالم تبدیل کنند.

از یاد نبریم با گذشت بیش از 11 سال، هنوز میروسلاو بلاژه‌ویچ، سرمربی مشهور پیشین تیم ملی فوتبال ایران، بزرگ‌ترین دلیل صعود نکردن ایران به جام جهانی 2002 را درگیری‌اش به‌منظور پاسخگویی به هجمه مخرب یکی از روزنامه‌های ورزشی به او و تیم ملی بویژه در آستانه دیدار آن سال ایران با بحرین در تهران ذکر می‌کند که به سلب آشکار تمرکز سرمربی و شاگردان ملی‌پوش او در ورزشگاه آزادی و در نتیجه، از دست‌دادن جبران‌نشدنی امتیازات آن بازی نسبتا آسان انجامید.

مسلما اگر فکری به حال این معضل کهنه و بیماری مزمن خود نکنیم، دور از ذهن نیست که در پایان رقابت‌های مقدماتی جام جهانی 2014 نیز‍‍ کارلوس کرش بزرگ‌ترین دلیل ناکامی تیم ملی در رسیدن ایران به جام جهانی 2024 را ضربات ناشی از تیترهای مخرب برخی روزنامه‌ها ذکر کند!