ایران قدرت مطلق کشتی می‌شود

هرچند آسیب‌دیدگی، بخشی از ورزش قهرمانی به حساب می‌آید، ولی تنها چیزی که به ذهنم خطور نمی‌کرد، از دست دادن مدال المپیک به دلیل مصدومیت بود. در واقع همه نوع تصویری از سرنوشتم در المپیک ساخته بودم بجز همین اتفاقی که در واقعیت رخ داد. اصلا تا دقایقی بعد از آن مصدومیت هنوز باورم نشده بود این‌گونه شده و دیگر نمی‌توانم کشتی بگیرم. حتی با آن شرایط از جا برخاستم و تلاش کردم کشتی بگیرم که واقعا ممکن نبود.

همین‌طور است، اما من قبل از المپیک به بهبود کامل رسیده بودم و هیچ‌گونه نگرانی از آن بابت نداشتم.

البته این درست است. من ابتدای مسابقه‌ها به دلیل این‌که از سلامت و آمادگی خود اطمینان داشتم نیازی به فیکس کردن زانوهایم ندیدم، ولی در ادامه و هنگامی که در کشتی دوم قدری زانویم آسیب دید، خواستم زانوهایم را با زانوبند طبی فیکس کنم که متاسفانه به دلیل فاصله چنددقیقه‌ای بین کشتی‌های دوم و سوم، فرصت خروج از سالن مسابقه‌ها و بستن زانوبند را پیدا نکردم و در آن فرصت فقط توانستم دوبنده خود را عوض کنم و چند نرمش کششی انجام دهم. به هر حال علم ورزش می‌گوید چنان فیکس‌کردنی به میزان چند درصد از احتمال چنین مصدومیتی پیشگیری می‌کند. شاید همان چند درصد می‌توانست سرنوشت من و تیم ملی کشتی آزاد ما را دگرگون کند.

واقعا تقوی هم مثل من با قرعه بسیار سختی روبه‌رو شد و اگر بخواهیم منصفانه عملکرد کشتی‌گیران‌مان را بررسی کنیم باید ضمن دادن نمره بسیار خوب به کشتی فرنگی، نمره قابل قبولی هم به آزادکاران‌مان بدهیم. کشتی فرنگی در سال‌های اخیر بسیار متحول و شکوفا شده است. کشتی آزاد ما هم طی شش ماهی که از حضور رسول خادم در آن می‌گذرد بسیار پیشرفت کرده است. تیم ما با مدیریت او، هم قهرمان آسیا شد، هم قهرمان تورنمنت اسپانیا و هم چند سهمیه المپیک گرفت. در المپیک هم با آن‌که بسیار کمتر از عملکردش مدال گرفت و دست‌کم باید صاحب یک طلا، یک نقره و دو برنز می‌شد ولی توانست دوباره نام ایران را بر سر زبان کشتی دوستان دنیا بیندازد. این را باید مرهون مدیریت و برنامه‌ریزی واقعا خوب رسول خادم بدانیم که همه‌چیز را بخوبی جمع می‌کند.

دردی که خیلی مرا آزار داد، درد روحی این ماجرا بود که رفته رفته با آن کنار آمدم. پذیرفتم حتما خدا برای این اتفاق حکمتی در نظر گرفته که به سود من است. در مورد درد جسمی هم بلافاصله به مرکز درمانی بازی‌ها منتقل شدم که عکس رادیولوژی نشان داد خوشبختانه شکستگی وجود ندارد. ولی ام‌آر‌آی نشان داد مشکلم خیلی حادتر از شکستگی است و علاوه بر پارگی رباط صلیبی، مینیسک زانویم نیز پاره شده و به تاندون‌های دیگر این ناحیه نیز صدمه‌هایی وارد شده است. به هر حال، آن ام‌آر‌آی که نزد یکی از مربیان عزیز بود، گم شد و من دوباره بعد از رفع ورم پا در ایران ام‌آر‌آی گرفتم و پای خود را به جراح خوبی سپردم و امیدوارم تا سال آینده بتدریج راه بیفتم و سلامت خود را بازیابم.

تایمازوف در 35 سالگی طلا گرفته است، در حالی که من هنوز 27 ساله هستم. فکر می‌کنم اگر یک کشتی‌گیر از همه دغدغه‌ها خارج شود و تنها روی هدف خود متمرکز شود و به‌طور اصولی برنامه‌ریزی و تلاش کند به موفقیت می‌رسد. در مورد خودم هم همین‌طور است. من دوران سخت فعلی را تا مدت‌ها ادامه خواهم داد و بعد اگر زمانی مسئولان برای رفع دغدغه قهرمانان به همت و جدیت بیفتند من هم امیدوار خواهم شد، ولی افسوس که الان خبری از تلاش مسئولان برای رفع تنگناها و دغدغه‌های قهرمانان نمی‌بینم.

استقبال به نسبت خوبی از جانب همشهریان عزیزم انجام شد. به عنوان یک شهروند و عضو جامعه کشتی در مراسم استقبال از کمیل قاسمی هم شرکت کردم که آنجا مردم خوب شهرم به من ابراز محبت کردند. فقط همین.