هنوزم مثل قدیما دلم میخواد ایتالیا قهرمان بشه... هنوزم تماشای بازیشون همون حسّای قدیمو برام به همراه میاره... اما به یورو میشه یه جور دیگه هم نگاه کرد...
به نظر من تماشای فوتبال این روزها مثل تماشای زندگیه رو دور تند... جنگیدن واسه این که نذاری حریف بیاد تو زمینت... به آب و آتیش زدن واسه این که اونی که حقته ازت نگیرن... غم و شادی... اشک و لبخند... سکوت و فریاد... بهت و ناامیدی... شکست... و باز امید...
این یعنی زندگی...این یعنی خود زندگی...
این روزها به تماشای زندگی نشستهام...
* پی نوشت: آخ امان از لحظهای که حریف ناجوانمردانه بهت گل میزنه...
از وبلاگ سروشا
houdsa.blogfa.com