شاخه گلی... برای معتکفی

حالا که ما توفیق حضور در جمع معتکفان را نداشته‌ایم و از فیض حضور و بیتوته 3 روزه در مسجد و کنار بندگان صالح خدا محروم بوده‌ایم، هنگام غروب آفتاب کنار مساجد محل اعتکاف به انتظار جوانان و نوجوانانمان بایستیم که امسال برای اولین بار توفیق الهی نصیبشان شد و مورد توجه ذات ربوبی قرار گرفتند و به خانه او دعوت شدند تا در این بهار بندگی و فصل دلدادگی، اهل ذکر و دعا و نیایش، شب‌زنده‌داری و تلاوت آیات نورانی قرآن باشند.

چه تشویق و ترغیبی بهتر از این، حالا که فرزندان دلبند و جوانان عزیز ما، دل را مصفا به توسل، خشوع، ذکر و توبه کرده‌اند و زنگار و سیاهی را از دل زدوده‌اند، به استقبال برویم. هم از وجود پاکشان بهره‌مند شویم، هم با محبت خود مورد تکریم و تجلیل قرارشان دهیم.

جامعه ما جامعه ارزشی و نظام مقدس ما، نظامی معنوی است که گسترش رویش‌های معنوی همانند اعتکاف مورد توجه آن است و آنان که به موسم اعتکاف رفته‌اند، بهترین سربازان فرهنگی این جامعه‌اند که خود را از ناپاکی‌ها آراسته‌اند و از هر آنچه رنگ و بوی «غیر» می‌دهد، برائت جسته‌اند و در هیاهوی زندگی امروزی، به عرفه دست یافته و به عرفان رسیده‌اند.

چنین انسان‌هایی که برای برپایی نماز و روزه به مسجد پناه برده بودند و با اشک و آه و گریه مسجد را ترک کرده‌اند، بهترین بندگان خدایند. چه خوب است غروب آفتاب با شاخه گلی به استقبال آنان برویم.

محمد خامه‌یار ‌/‌ جام‌جم