داستان در خدمت سینما

تولید نسخه سینمایی این نوول‌ها از همان ابتدای انتشار تضمین شده است. بر همین اساس است که تعداد زیادی از نویسندگان یک اقتباس سینمایی را چیزی شبیه یک وظیفه رام‌کننده می‌دانند. پرسش اصلی و تعیین‌کننده این است که «چگونه می‌توانم یک نوول پرحجم را در دل یک فیلمنامه 120 صفحه‌ای بگنجانم؟» حتی فیلم سینمایی «اقتباس» مایک جونز با بازی مریل استریپ و نیکلاس کیج هم دقیقا به همین موضوع پرداخته و با آن شوخی می‌کند. حقیقت این است که هنگام نگارش یک فیلمنامه‌ اقتباسی، بخش اعظم کار برای شخص فیلمنامه‌نویس انجام شده است و او نیاز ندارد زحمت زیادی بکشد و کار سختی انجام دهد. معمولا فیلمنامه‌نویسان فیلمنامه‌های اقتباسی، از یک سری قوانین نوشته و نانوشته استفاده می‌کنند تا فیلمنامه‌های بهتری بنویسند، در حالی که نویسنده اصلی (خالق رمان یا قصه)‌ شخصیت‌های اصلی قصه را خلق و مضمون آن را هم تعیین کرده است. پیرنگ‌های قصه و حال و هوای آن هم که مشخص است. این نکته درباره مقالات روزنامه‌ای هم صدق می‌کند.

فیلمنامه‌نویسان حرفه‌ای عقیده دارند با پیروی از قوانین خاص فیلمنامه‌نویسی اقتباسی، کار نوشتن این فیلمنامه‌ها، هم راحت‌تر می‌شود و هم لذتبخش‌تر. در این حالت، کسی به یک فیلمنامه‌ جدید نیاز ندارد. نوول پیش رو تمام مشکلات را حل کرده و فقط کافی است ذهنی خلاق و پویا داشت تا بتوان اقتباسی سینمایی و تصویری خوب و دلپذیر از این نوول داشت. مهم‌ترین نکته در زمان نگارش فیلمنامه‌ اقتباسی و آداپته کردن آن برای دوربین فیلمبرداری، این است که عناصر سینمایی و تصویری نوول (یا قصه و مقاله)‌ از بقیه اجزای آن بیرون کشیده شود. یک متن ادبی، یک متن ادبی است که به کمک کلمات، حرف و منظور خود را می‌رساند و به تماشاچی منتقل می‌کند، اما سینما هنر تصویر است و برای انتقال حرف‌های خود به تماشاچی مجبور نیست از کلمات و روایات استفاده کند. کل حرفی را که یک نویسنده مجبور است در چند صفحه طولانی توضیح دهد، یک سینماگر می‌تواند در یک تصویر چندثانیه‌ای به نمایش بگذارد. این نکته‌ای است که فیلمنامه‌نویسان اقتباسی حرفه‌ای سینما کاملا متوجه آن هستند.

برای اقتباس سینمایی یک قصه باید کاراکترهای محوری و قصه آنها را خیلی خوب شناخت و یک فیلمنامه‌نویس خوب کسی است که پس از مطالعه کتاب و در همان اولین بار بخوبی متوجه این مساله می‌شود.