هزینه بیشتری که فوتبال می‌پردازد

هرچند پس از 2 سال کاملا خنده‌دار است که بخواهیم صحبتی از سقف قرارداد داشته باشیم و همه نیز واقفند که این قانون جز تحمیل کردن هزینه‌های چند برابری به فوتبال باشگاهی و بالا بردن غیرواقعی قیمت مربیان و بازیکنان،‌ تاثیر دیگری برای فوتبال ما به همراه نداشته است، اما یقینا مسوولان فدراسیون باید با در نظر گرفتن شرایط، تصمیمی را اتخاذ کنند که منافع باشگاه‌ها را دربر دارد. به طور طبیعی سری که درد نمی‌کند را بی‌جهت دستمال می‌بندند و باید با باز گذاشتن دست مدیران باشگاه‌ها، فضایی را فراهم کرد تا آنان با مدیریت اصولی هزینه‌ها و بنا بر نیاز تیمی و سلیقه مربیان خود، بنای تشکیل تیمی را بگذارند که بتوانند پاسخگوی انتظارها باشند؛ انتظاراتی که از سوی هواداران متوجه باشگاه‌ها می‌شود و به طور طبیعی نیز چون در فوتبال ایران هیچ نکته قابل پنهانی وجود ندارد، اگر هزینه‌های صورت گرفته با نتایج به دست آمده تطابق لازم را نداشته باشد، هواداران در تقابل با تیم محبوبشان قرار می‌گیرند. موضوعی که در لیگ یازدهم یقه پرسپولیس را گرفت و اجازه نداد این تیم در فضایی خارج از تنش و حاشیه، راهبرد خروج از بحران را مورد توجه قرار دهد. به هر حال اگر قوانین من‌درآوردی محدودیتی برای مدیران باشگاه‌ها ایجاد نکند، نه‌تنها جلوی بسیاری از بده و بستان‌های پنهان در فوتبال گرفته می‌شود؛ ‌بلکه مدیریت منابع مالی نیز متوجه مدیران می‌شود تا آنان مجبور نشوند به شرایطی تن دهند که جز ضرر و زیان، عایدی دیگری برای آنان به همراه ندارد. مثلا سقف قراردادها طی 2 سال اخیر به کف قراردادها تبدیل شد تا این وسط، هزینه‌ها سرسام‌آور بالا رفته و بازیکنی که قیمت واقعی‌اش 150 میلیون تومان است، 350 میلیون و بیشتر پول بگیرد و البته این وسط نیز حسابی دلال‌ها منتفع شده باشند. یقینا اگر باشگاه‌ها اختیاردار کامل باشند، می‌توانند بنابر نیاز تیمی به جذب بازیکنان مورد نظر بپردازند. در چنین شرایطی، مرزبندی بین بازیکنان درجه یک و 2 صورت خواهد گرفت و دیگر این‌طور نخواهد بود که همه بخواهند خودشان را ستاره جا بزنند.