ارمغان ولخرجی‌های چشم‌ بسته در فوتبال

از فریدون زندی و جاسم کرار گرفته تا ولید علی، تیموریان، خسرو حیدری و مهدی رحمتی؛ ستاره‌هایی که بدون هزینه کردن رقم‌هایی کلان، قابل جمع‌آوری نبودند، ضمن این‌که مدیران این باشگاه با اتکا بر جیب‌شان بازیکنان گران خود را هم حفظ کردند، مهره‌هایی مثل جباری، مجیدی، برهانی، عمران‌زاده، منتظری و...

در نیم فصل هم این خریدها با جذب یرکویچ و ساموئل ادامه پیدا کرد غافل از آن که هر خریداری برای خریدهایش در وهله نخست باید به منابع مالی خود اشراف داشته باشد و بیش از موجودی ریالی، هزینه نکند؛ نکته‌ای که مدیران استقلال در حرکات خود نمایانه‌شان از آن غافل بودند و در نهایت، در پایان فصل این تیم را به یکی از بحرانی‌ترین شرایط حاشیه‌ای رهنمون کردند آنقدر که بازیکنان در اعتراض به دریافت نشدن مطالبات قانونی خود، (شاید به اشتباه) تمرین تیم را در آستانه دو بازی بسیار مهم و سرنوشت ساز لیگ قهرمانان آسیا تعطیل و رها کردند.

امسال هم در حالی که هنوز بیش از یکی دو روزی از فصل نقل و انتقالات فوتبال نگذشته است خبرهای جذب بازیکنان جدید پرسپولیس و انعقاد قراردادهای داخلی با قیمت‌هایی بین دو تا چهار برابر سقف قراردادهای سال گذشته، صفحه نخست بسیاری از روزنامه‌های ورزشی را پر کرده است بدون آن که مشخص شود پشتوانه قانونی و مالی چنین قراردادهایی چیست؟

پرسش اینجاست که اگر پرسپولیس 91 مثل استقلال90، غرق در ولخرجی و بریزوبپاش در جذب بازیکن شود، چه تضمینی وجود دارد که باشگاه بتواند به تعهدات مالی خود در برابر این بازیکنان عمل کند و در نیمه‌ها یا پایان فصل بعدی فوتبال، شاهد بحرانی حاشیه‌ای در پرسپولیس، مشابه دست کشیدن بازیکنان از تمرین و شاید واکنش‌های شدیدتر بازیکنان نباشیم؟! در حقیقت قهرمانی و موفقیت در فوتبال، تنها به حجم اسکناس‌های خرج شده بستگی ندارد و آنچه از آن بسیار مهم‌تر است نگرش و عملکرد معقول و حرفه‌ای مسوولان و مدیران تلقی می‌شود.

مجید عباسقلی - گروه ورزش