یه شعر تازه‌تر بگو

همسخن نیمکت‌ها

چند روز پیش که داشتم از پارک شهر رد می‌شدم توجهم به یه نیمکتی که خیلی درب و داغون بود، جلب شد. [...]همه‌ش داشتم به این فکر می‌کردم این نیمکت چه خاطرات زیادی رو که همراه خودش نداره! اشک و لبخند آدمائی که حتی برای چند لحظه هم که شده روش می‌نشستن؛ یه زوج جوون که قرار بود تازه زندگی مشترک خودشون رو شروع کنن و راجع به آینده‌ای رؤیائی نقشه می‌کشیدن؛ یا دو تا مرد و زن پیر که از زندگی گذشته‌شون با هم حرف می‌زدن و آه و افسوس چیزای از دست رفته‌شون رو می‌خوردن؛ یا دو تا آدمی که سر پول با هم بحثشون شده بوده؛ یا یه مرد تنها که با حال نزارش نشسته بوده و از درد زمونه با نیمکت قصة ما می‌گفته.

[...]تو سرما و گرما این نیمکت ما بود که سنگ صبور قطره‌هائی می‌شد که از ابرای آسمون قهر کرده بودن و به زمین پناه آورده بودن. [...]انگاری داشت به‌م می‌گفت که اونم یه روزی یه نیمکتی رو دوست داشته: یه نیمکت سنگی! اما نمی‌دونست چرا وقتی باهاش درد دل می‌کنه و از احساسش براش می‌گه اون هیچ جوابی براش نداره. بیچاره نمی‌دونست که اون اصلا احساس نداره و نمی‌شنوه که چی می‌گه. بالاخره یه روز میان و اون و یه تعداد نیمکت چوبی دیگه رو [هم] از توی اون پارک که خیلی بزرگ و قشنگ بود جمع می‌کنن و به یه جای کوچیکتر منتقل می‌کنن. از اون روز تنها می‌شه و زندگیش خلاصه می‌شه تو مرور سرگذشت آدما. یادم باشه فردا و فرداها اگه از پارکی رد شدم با دقت بیشتری به نیمکتاش نگاه کنم. شاید اونام باهام حرف بزنن.

سیاوش منصور

حالا فکر کن این فقط نیم‌کتِ ماجراست، اگه یه کَتِ کامل بود، چه فیلم هندی‌ای می‌ساختی! (کم‌کم داری به آرزوت می‌رسی‌ها: خاطرت هس؟ خواستی بازیگر سینما شی، الان یه پله جلوتر اومدی شدی فیلم-نامه-نویس!)