درس دنیزلی به فوتبال ایران

در چنین فضایی سال‌هاست طرفداران این تیم، دیگر اقتدار و صلابت دهه‌های 50، 60 و 70 باشگاه مورد علاقه خود را نمی‌بینند و با نوسان‌های ناراحت‌کننده‌ای مواجه هستند.

پرسپولیس سال‌های اخیر، آنقدر پرنوسان و غیرمقتدر ظاهر شده است که معمولا چند هفته‌ای خیلی خوب نتیجه می‌گیرد، سپس در چند بازی، ضعیف و ناامیدکننده یا معمولی ظاهر می‌شود. حتی در دوسه سال اخیر و بویژه نیم‌فصل نخست امسال، بعضا در یک بازی عالی، در 2 بازی بعد، ضعیف و در 3 بازی پس از آن، متوسط عمل کرده است!

اما طی هفته‌های اخیر و از آغاز حضور این تیم در لیگ قهرمانان آسیا، به صورت معناداری شرایط سرخپوشان تهران متفاوت شده و نتایج و کیفیت خوبی از این تیم به نمایش درآمده است، طوری که تا حد زیادی توانسته در خیل فراوان هوادارانش اعتماد ایجاد کرده و آنها را با خود آشتی دهد و در بازی‌های خانگی، ده‌ها هزار نفر را به ورزشگاه بکشاند.

این‌که مصطفی دنیزلی، مربی ترک پرسپولیس عامل اصلی احیای این تیم در هفته‌های اخیر بوده است اصلا بر کسی پوشیده نیست، چون او حتی پیش از ورود به تهران و شروع کار مربیگری پرسپولیس، هدفش را حضور موثر و موفق در لیگ قهرمانان آسیا ذکر کرده بود.

هر چند دنیزلی برای ترمیم تیم شکننده و سست استیلی، مجبور به اضافه‌کردن حداقل نفرات شد و مهرداد پولادی، ایمون زاید لیبیایی، ادکوویچ (دروازه‌بان بوسنیایی) و مهدی مهدوی‌کیای پرتجربه را پذیرفت، ولی بیشترین تلاش این مربی در تقویت و احیای بازیکنان قبلی تیم مصروف شد و در این راه به موفقیت خوبی هم دست یافت. شاهد این موفقیت، بازی‌هایی از لیگ است که پرسپولیسی‌ها طی هفته‌های اخیر، بدون مهدوی‌کیای مصدوم و ادکوویچ محروم از حضور در لیگ برتر، حضوری قدرتمندانه از خود ارائه کرده‌اند تا نشان دهند پرسپولیس واقعی همینی است که از آخرین روزهای سال 90 به میدان‌‌های فوتبال وارد شده است.

پرسپولیس فصل 91 ـ 90 بر خلاف انتظارها در لیگ قهرمانان آسیا، شروعی قوی و ادامه‌ای قوی‌تر نشان داد و روز به روز پرروحیه‌تر ظاهر شد. شاید اگر هیاهو و استرس رویارویی با تیم معتبر و پرآوازه الهلال نبود، پرسپولیسی‌ها در نخستین بازی خود در زمین این غول باشگاهی آسیا هم با بردی شیرین کار را آغاز می‌کردند چرا که در آن بازی خود را بهتر و مسلط‌تر از حریف پرافتخار سعودی نشان دادند.

همین بازی خوب، اعتماد به نفس را به اردوی سرخپوشان بازگرداند تا در ادامه و در حضور حدود 80 هزار تماشاگر حاضر در ورزشگاه آزادی که در دومین روز سال جدید به این استادیوم آمده بودند،‌ صاحب پیروزی خیره‌کننده 6 بر یک شود و زنگ خطر را برای تمام تیم‌های آسیایی به صدا درآورد. اقتدار پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا با پیروزی قاطع 3 بر صفر در زمین الغرافه قطر تثبیت شد تا کسی به احیای غول خفته فوتبال ایران شکی به دل راه ندهد. تیم بزرگی که در کنار موفقیت در لیگ قهرمانان آسیا، رتبه چهارم لیگ برتر و شانس حضور در پلی‌آف سال آینده لیگ قهرمانان آسیا را هم نشانه گرفته است.

به هر حال آنچه مشخص است دنیزلی با مختصر تغییرات و اصلاحات تاکتیکی و بازگرداندن روحیه، تلاش، رشادت، جنگندگی و تفکر در بازی، تقریبا با همان بازیکنانی که طی ماه‌‌ها هواداران پرشمار پرسپولیس را ناامید و جان به سر کرده بودند، نمایش‌های محکم و قدرتمندانه‌ای از خود ارائه کرد که حالا هر علاقه‌مندی به فوتبال ایران اعم از استقلالی، پرسپولیسی یا بی‌طرف، فوتبال پرسپولیس و عملکرد این تیم را تایید و حتی تحسین می‌کند؛ فوتبالی که با گلزنی‌های پیاپی ایمون زاید (تمام‌کننده حرفه‌ای لیبیایی ـ ایرلندی)‌ در کنار سرعت و خطرآفرینی‌های جواد کاظمیان و غلامرضا رضایی در جناحین خط حمله، حمایت‌ها و بازی‌های درخشان محمد نوری و بویژه کاپیتان علی کریمی، تعصب و تلاش مهرداد پولادی در پستی غیرتخصصی مثل دفاع چپ و تلاش دیگر بازیکنان از جمله ادکوویچ بوسنیایی (که به دلیل اجرای مصوبه بی‌پایه «منع حضور دروازه‌بان خارجی در لیگ برتر» تنها در بازی‌های لیگ قهرمانان آسیا،‌ دروازه پرسپولیس را به نقطه‌ای ایمن و بی‌خطر تبدیل کرد) به کابوسی برای هر حریفی تبدیل شده است.

دنیزلی با افکار و عملکرد خود در پرسپولیس بخوبی به مدیران و مربیان ما آموخت که موفقیت در فوتبال به مراتب بیش از نیاز به ستاره‌ها و ولخرجی‌ها،‌ نیازمند ایجاد خوداتکایی، کار، تلاش، هماهنگی، عزم، تفکر و تغییرات موثر فنی است و حضور یک مربی متخصص و توانا تا چه حد می‌تواند بر عملکرد و نتایج یک تیم موثر باشد.