رژیم صهیونیستی و غارت منابع آب فلسطین

تخریب اماکن اسلامی و تغییر هویت اسلامی سرزمین‌های اشغالی یکی دیگر از اقدامات این رژیم است. از سوی دیگر، صهیونیست‌ها با تصرف منابع آب می‌کوشند زندگی را بر فلسطینی‌های کرانه باختری هر روز سخت‌تر کنند. در این مصاحبه سلام فیاض، نخست‌وزیر دولت خودگردان از سیاست‌های توسعه‌طلبانه رژیم صهیونیستی و برنامه آینده این تشکیلات برای دست‌یافتن به دولتی مستقل می‌گوید.

امنیت آب. ما مسلما با کمبود شدید آب مواجه هستیم. روشن است که نبود توزیع برابر تاییدی بر اشغالگری اسرائیل و شهرک نشینان است. این امر نشانه تبعیض علیه مردم فلسطین است. به طور کلی منطقه با کمبود آب مواجه است و این تاثیر بسیار بدی بر کرانه باختری و نوار غزه دارد. من به دلیل اعلام طرح حیاتی و استراتژیک شیرین‌سازی آب در نوار غزه از سوی دولت و نخست‌وزیر فرانسه به اینجا آمده‌ام. به طور کلی در مناطق اشغالی فلسطین آب مصرفی کمتر از حداقل پذیرفته شده از سوی سازمان بهداشت جهانی است. این میزان حدود 70 لیتر سرانه آب در مناطق فلسطینی است، در حالی که مطابق با معیار سازمان بهداشت این میزان 100 لیتر باید باشد، بنابراین در مقایسه با اسرائیل که 3برابر مصرف می‌کند ، 70 لیتر پایین‌ترین میزان از حداقل پذیرفته‌شده سازمان بهداشت است. در مناطق اشغالی میان شهرک نشینان و فلسطینی‌ها تفاوت بسیاری وجود دارد، بخصوص در دره اردن که سهم آب قابل دسترس شهرک‌نشینان حدودا 18 برابر بیشتر از فلسطینی‌هاست.

موافقتنامه اسلو حق استفاده ناعادلانه از آب را به رژیم صهیونیستی نمی‌دهد و وقتی ما از تقسیم منابع آب حرف می‌زنیم، حق داریم بگوییم آنها اجازه بهره‌برداری از 90 درصد منابع مشترک را ندارند و اگر این‌گونه نبود ما الان درباره این موضوع بحث نمی‌کردیم. ما این رفتار را بخشی از تسلط و کنترل ناشی از اشغالگری می‌دانیم. سال 2011 صهیونیست‌ها حدود 46 منبع بهره‌برداری از آب را نابود کردند. به طور مثال آنها مجموعه‌ای از چاه‌های آب را که به زمان رومی‌ها برمی‌گشت، از میان بردند. علاوه بر این، اسرائیل در مناطق خودمختار اجازه حفر چاه بدون مجوز را نمی‌دهد. بنابراین من مایلم بدانم توافقنامه اسلو چگونه چنین اجازه‌ای به آنها می‌دهد. آیا پیمان اسلو به اشغالگران صهیونیستی اجازه تخریب چاه‌ها را داده است؟!

اقتصاد ملی فلسطین ظرفیت تولید پایینی دارد بنابراین ایجاد شغل دشوار شده است. اگر کنترل سیاسی و اشغالگری وجود نداشت، وضعیت بهتر می‌شد. ارتباط فلسطین با دنیا وابسته به روند اشغالگری شده است. دولت ما کنترلی بر مرزها و ارتباطی با جهان خارج ندارد، همه چیز تحت کنترل اسرائیل است و به دلیل این سیستم کنترلی و تبعیضات همه‌جانبه، توانایی ما در رسیدن به ظرفیت کامل تولید اقتصادی محدود شده است. تنها راه‌حل پایان اشغالگری است.

آمادگی و تمایل به تشکیل یک دولت متفاوت از خود دولت است. البته مفهوم یک دولت مستقل با خود مختاری کامل بر تمام مناطق اشغالی از سال 1967 در نوار غزه، کرانه باختری و قدس غربی نیازمند پایان اشغالگری رژیم صهیونیستی است. آنچه ما اعلام کردیم آمادگی برای چنین مهمی ‌است که از یک سال قبل مورد تایید جامعه بین‌المللی هم قرار گرفته است.

امکان تشکیل این دولت در گزارش‌ها سازمان‌های بین‌المللی نظیر بانک جهانی، صندوق بین‌المللی پول و سازمان ملل تائید شده است. این گزارش‌ها دولت خودگردان و سازمان‌های ما را مورد بررسی قرارداده و توانایی برای ارائه خدمات در حوزه‌های مختلف برای رسیدن به هدف اصلی را مورد ارزیابی قرار داده است.

بحث به هیچ‌وجه بر سر حذف دولت خودگردان نیست. این دولت اساسا مرحله‌ای انتقالی برای رسیدن به هدف اصلی ما و توفیق در تشکیل دولت واحد فلسطینی است. دولت خودگردان به دلایل بشردوستانه شکل نگرفته بلکه ثمره ده‌ها سال مبارزه مداوم است. این دولت را باید به عنوان ابزاری برای مقاومت و توانمندکردن مردم فلسطین در نظر گرفت. آنچه مدنظر است توجه دادن جامعه بین‌الملل به این موضوع مهم است. دولت خودگردان از آن رو اهمیت دارد که ابزاری برای رسیدن فلسطینی‌ها به تمام حقوق و آرزوهایشان است و ان‌شاءالله دولت خودگردان به این آرزو خواهد رسید.