سینمای ایران؛ سینمای پاک و شریف

 این‌که سینماگران هم به واسطه ذات سینما و نوع فعالیت در آن در معرض آسیب‌های زیادی هستند هم قابل انکار نیست، اما به 2 دلیل انتشار چنین اخبار و یادداشت‌هایی چندان منطقی و درست به نظر نمی‌رسد؛ اول این‌که نه‌تنها در این مورد که همیشه ندیدن نیمه پر لیوان و تمرکز بر نیمه خالی آن کمی بی‌انصافی است، یعنی آیا واقعا کسی می‌تواند بصراحت از وجود فساد در کلیت سینمای ایران سخن بگوید و از بخش سالم و شریف سینماگران که اتفاقا بیشترین بخش بدنه سینما را تشکیل می‌دهند، چشم بپوشد؟

در سینمایی که فیلم‌هایی چون از کرخه تا راین، یه حبه قند، خواهران غریب، قلاده‌های طلا، طلا و مس و... ساخته می‌شود، چطور می‌شود به این صراحت از وجود چنین مشکلاتی گفت و چشم بر پاکی‌های آن بست؟

از سوی دیگر، نشر چنین ادعاهایی که در هیچ نهاد منبع و مرجعی تایید نشده و هیچ سندی برای آن وجود ندارد (بجز موارد انگشت‌شمار)‌ نه مطابق شرع است و نه عرف. طبیعتا چنین سخنان و ادعاهایی هم تنها می‌تواند به بدگمانی‌ها و آلوده کردن فضای سینما و ترویج بی‌اخلاقی و مشکلاتی از این دست بینجامد و بس. در کنار آن، انتشار این سخنان به این شیوه و بدون هیچ حذف و اضافه‌ای و به صورت کاملا بی‌پرده، قبح مسائلی از این دست را از بین برده و باعث شکسته شدن حریم‌ها می‌شود. به هر روی، اگرچه مشکلات سینمای ایران قابل انکار نیست، اما اولا در کنار تعداد انگشت‌شماری از اهالی سینما که ممکن است اخلاق را رعایت نکنند، انسان‌های شریف و درستکاری از این صنف وجود دارند که تنها به اعتلای هنر پاک و ناب این سرزمین می‌اندیشند و اتفاقا اخلاق‌مدارتر از خیلی‌های دیگر هستند. بدنه‌ای پاک از سینما که به واسطه تلاش آنها، سینمای ایران در مقایسه با سینمای سایر کشورهای دنیا شریف‌ترین و پاک‌ترین سینما شده است.

و دست آخر این‌که شاید اگر این خانم بازیگر که ان‌شاءالله دلسوز سینما و سینماگران است، مشکلاتی را که در صنف خود دیده است، به صورت قانونی و از طریق دستگاه‌های مسوول پیگیری می‌کرد و درصدد رفع آنها برمی‌آمد ، طبیعتا می‌توانست بسیار مفیدتر و موثرتر باشد تا این‌که چنین مسائلی را در فضای رسانه‌ای منتشر کند.

کیوان امجدیان / دبیر گروه فرهنگ و هنر