کاوش در تپه تاریخی «واشیان»

به گزارش مهر، یکی از اهداف پژوهش‌های باستان‌شناسی رسیدن به سوابق فرهنگ و تمدن انسانی بر اساس آثار برجای مانده از آنهاست؛ آثاری که بیش از 1300 مورد از آنها در لرستان تاکنون به ثبت سازمان میراث فرهنگی رسیده است و هریک از آنها براساس بررسی‌ها و کاوش‌های باستان‌شناسی، برهه‌ای از زندگی، دست ساخته‌ها، معماری و فرهنگ مردمان دوره‌های مختلف ساکن در این ناحیه را به نمایش گذارده است.

سرپرست هیات گمانه‌زنی محوطه واشیان پلدختر در این رابطه گفت: تپه واشیان، شناخته‌شده‌ترین محوطه باستانی این محدوده از لرستان است.

مهدی رضایی افزود: قدمت محوطه واشیان به دوره سوزیانای میانه 3 و هزاره 6 ق.م برمی‌گردد که تا دوران اسلامی این محوطه استقرار داشته و در دوران عیلام قدیم به مرکزیت یک ایالت عیلامی تبدیل شده است.

وی به برخی مخاطرات پیش روی محوطه‌های تاریخی لرستان اشاره کرد و گفت: عدم رعایت قوانین حفاظتی عرصه‌ها و حریم آثار فرهنگی و تاریخی، زمینه را برای آسیب دیدن این محوطه فراهم کرده است.

رضایی با بیان این‌که نمای کنونی محوطه واشیان نسبت به تصاویر دهه 1340 دگرگون شده است، افزود: هر ساله در نتیجه شخم دامنه تپه از وسعت تپه پیش از تاریخی این محوطه کاسته و بقایای معماری سطح محوطه ویران می‌شود.

وی با تاکید بر این‌که انجام پروژه گمانه‌زنی برای تعیین عرصه و حریم این محوطه ضرورت دارد، ادامه داد: با مشخص کردن وضعیت عرصه و حریم محوطه واشیان و ارائه ضوابط مربوط می‌توان علاوه بر حفاظت محوطه و جلوگیری از تخریب‌ها و تعرضات انسانی به این میراث بشری، راهکارهای مناسبی در خصوص حفاظت عرصه و حریم محوطه و نحوه ساخت و سازهای مسکونی، کاربری‌های کشاورزی، عمرانی و چگونگی عبور معابر در فضای پیرامونی محدوده باستان‌شناختی ارائه کرد. رضایی افزود: با به انجام رساندن این اهداف و اقدامات حفاظتی بعدی می‌توان از تخریب محوطه بر اثر افزایش شدید جمعیت و توسعه و کشت مکانیزه کشاورزی جلوگیری کرد.

وی یادآور شد: همچنین پس از تعیین عرصه و حریم، پیشنهادهای ویژه‌ای برای حفاظت و نگهداری محوطه تدوین شده است و با توجه به نتایج به دست آمده، پیشنهادهایی در جهت گاهنگاری دوره‌های فرهنگی موجود در این محوطه به منظور حل مسائل باستان‌شناختی منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای ارائه خواهد شد.