اول قرار بود «لطیف» باشم

هومن برق‌نورد نیز از بازیگران تاثیرگذار این سریال بود که در نقش معلمی به نام احمد که شوهرخواهر لطیف نیز بود، بازی کرد و بسیاری بر این باورند که او بسیار متفاوت با سایر نقش‌های خود در« چک برگشتی» ظاهر شده بود و به همین دلیل نیز بازی هنرمندانه او در این سریال به عنوان موفق‌ترین سریال نوروزی نقطه عطف کارنامه کاری او به حساب می‌آید.

این بازیگر درباره نقش خود در سریال «چک برگشتی» به ایسنا گفت: دوست داشتم بعد از «ساختمان پزشکان» شخصیتی بازی کنم که صددرصد با نقشم در آن سریال متفاوت باشد. این بازیگر افزود: در ابتدا با من درباره نقش‌های «لطیف» و «احمد» صحبت شد. من فیلمنامه را خواندم و برای لطیف برنامه‌ریزی کردم که اگر قرار باشد لطیف را بازی کنم، چه کاری باید انجام دهم. برای احمد هیچ برنامه‌ریزی‌ای نداشتم؛ وقتی که قرار شد احمد را بازی کنم، هم نگران شدم، هم ترسیدم و هم وقت را در نظر گرفتم.

برق‌نورد با اشاره به این نکته که 2 سکانس را بازی کردم، اما شخصیت احمد هنوز درنیامده بود، گفت: سکانس سوم را که بازی کردم،‌ شخصیت را پیدا کردم، به همین دلیل تصمیم گرفتم 2 سکانس قبلی را دوبله کنم تا یکدستی شخصیت حفظ شود.

این بازیگر درباره لهجه‌ای که برای احمد به کار برده، گفت: قصه در شهر کوچکی در ناکجاآباد اتفاق می‌افتد؛ بنابراین من هیچ لهجه‌ای را به کار نبردم؛ بلکه کلمات را در زمان گفتن کشیدم و نوعی آهنگ به آنها دادم. لهجه احمد مختص منطقه خاصی نیست و اگر هم شبیه به منطقه ویژه‌ای شده است، قصد نداشتیم این اتفاق بیفتد.

وی افزود: من به دنبال لهجه خاصی که متعلق به منطقه خاصی باشد، نگشته بودم. کشش‌ها و حالتی که احمد صحبت می‌کرد، او را مظلوم‌تر می‌کرد، به همین دلیل این نوع بیان را انتخاب کردم. برق‌نورد در ادامه درباره تفاوت نقش احمد با دیگر نقش‌هایش گفت، ما بازیگریم و اگر قرار باشد همیشه یک نقش را بازی کنیم، دیگر نمی‌توان به ما بازیگر گفت. ما باید بتوانیم شخصیت‌های مختلفی را بازی کنیم تا ارزش بازیگری نشان داده شود و مردم فکر نکنند چند نفر فقط با هم حرف می‌زنند؛ بلکه مساله خیلی پیچیده‌تر از این حرف‌هاست. اگر ما همیشه نقش‌های یکسان را بازی کنیم، در این صورت است که در خیابان یک نفر جلوی ما را می‌گیرد و می‌گوید بچه من خیلی خوب ادا درمی‌آورد و از ما می‌خواهد او را به تلویزیون ببریم.

برق‌نورد تاکید کرد: بازیگرانی که در کارشان به تیپ تبدیل می‌شوند یا نمی‌خواهند یا نمی‌توانند طور دیگری باشند، ولی ما چون عمری را در تئاتر گذرانده‌ایم و 25ـ 24 سال در تئاتر بوده‌ایم، به تمرین عادت داریم و هیچ وقت از تمرین در زمان فیلمبرداری عذاب نمی‌کشیم.