تماس با سیب
هاجر ـ خ: برای من و بسیاری از اطرافیانم این سوال همیشه وجود دارد که فرق بین روانشناس، روانپزشک، رواندرمان، رواندرمانگر و روانکاو چیست و در مشکلات مختلف به کدام یک از این متخصصها باید مراجعه کرد؟
روان درمانگر، روانشناس، روانکاو و روانپزشک همه متخصص روح و روان هستند اما همان طور که از عنوان آنها بر میآید، هرکدام تخصصی خاص دارند.
روانشناس، فردی است که تحصیلات خود را از مقطع لیسانس شروع میکند و در مقاطع فوقلیسانس و دکتری ادامه میدهد. روانشناسی، رشتههای مختلفی دارد که یکی از آنها روانشناسی بالینی و روانشناسی شخصیت است. روانشناسان مهارت انجام جلسات و تستها را برای تشخیص مشکلات و سطح هوشی افراد دارند. این افراد کارهای درمانی را طی دوران تحصیل آموزش میبینند که شامل درمانهای غیردارویی است. در ضمن در درمان نیز انواع مختلف رویکرد و مکاتب وجود دارد که هر فردی با توجه به گرایش خود از آن رویکرد استفاده میکند مثل روانکاوی، رفتاردرمانی، شناخت درمانی، رفتاردرمانی شناختی و موارد دیگر. این افراد یا هر فرد دیگری که کار درمانی غیردارویی انجام میدهد به عنوان رواندرمانگر محسوب میشوند.
روانپزشک، فردی است که پس از اتمام دوره پزشکی عمومی یک دوره تخصصی 3 ساله روانپزشکی را طی میکند. طی دوران آموزش این افراد، تاکید اصلی بر درمانهای دارویی است. در واقع فقط روانپزشک صلاحیت معالجه با دارو را دارد. در کنار آن و با توجه به گرایش دانشگاه، آموزشهای محدود درمانهای غیردارویی را هم طی میکند که البته گرایش فرد میتواند آن را وسیعتر کند.
رواندرمانگر، روانشناس یا روانپزشکی است که کار درمان غیردارویی را انجام میدهد اما روانکاو رواندرمانگری است (روانشناس یا روانپزشک) که دوره روانکاوی را طی کرده (پایهگذار این مکتب فروید بوده است) و از این شیوه در روان درمانگری استفاده میکند.
روانکاو به طور کلی میتواند دارای مدرک روانشناسی بالینی و آسیبشناسی یا روانپزشکی باشد. او روی زمینه ناخودآگاه کار میکند. در رویکرد روانکاوی فرض بر این است که ریشه بیماریها مثل افسردگی، اضطراب، وسواس و اختلالات اضطرابی مثل حملههای وحشت و... در تجربیات دوران کودکی نهفته است که به صورت ناخودآگاه درآمده و به شکل بیماریهای فوقالذکر خود را نشان میدهد. روانکاوان معتقدند عمده رفتارهای انسان از روی ناهشیاری یا ناخودآگاهی است.
گفت و گو
