فدراسیون فوتبال؛ از قدرت‌طلبی تا نظارت

می دانم خیلی‌ها با دغدغه انتصاب یا انتخاب؟ انتخابات فدراسیون فوتبال را دنبال می‌کنند... با این وصف دغدغه شخصی‌ام نام‌ها و عناوین افرادی نیستند که یکی از آنها بر مسند ریاستش تکیه خواهد داد. نکته کلیدی جای دیگری است. جایی درون چارت‌های سازمانی. جایی در تبیین مسوولیت‌های فدراسیون. فدراسیون‌های فوتبال کشورهای صاحب فوتبال، به نوعی نقش ناظر را ایفا می‌کنند. تشکیلاتی هستند که ورای باشگاه‌ها بر فعالیت‌های فوتبال، برگزاری رقابت‌ها و داوری کردن‌ها نظارت می‌کنند (افزون بر مسوولیت‌های تیم ملی). ناظر هستند و نه مجری.

در حالی که فدراسیون فوتبال ایران نقش برگزارکننده رقابت‌های باشگاهی را هم برعهده داشته، می‌خواهد قدرت مطلق باقی بماند. سازمان لیگ فدراسیون تپنده‌ترین بخش فدراسیون است. مسوولیت فراوانی را پذیرفته ولی در عین حال قدرت‌طلب هم به نظر می‌رسد. سازمانی که نه تنها برگزار کننده مسابقات باشگاهی است، بلکه اهرم‌های مالی‌اش را هم در دست گرفته (محض نمونه تبلیغات کنار میادین از آن سازمان لیگ است). یعنی و به تعبیری فدراسیون هم برگزارکننده رقابت‌هاست و هم ناظر بر برگزاری‌شان. در حالی که فدراسیون ـ با هر رئیسی ـ می‌تواند نقش اجرایی‌اش را تقلیل داده و نقش ناظر را بر عهده گیرد. می‌تواند حریمش را کوچک‌تر و در عین حال جایگاهش را بلندمرتبه‌تر کند. چنان که محض نمونه فدراسیون فوتبال آلمان نقش ناظر را بر برگزاری رقابت‌های بوندس‌لیگا ایفا می‌کند و باشگاه‌ها هستند که بازی‌ها را برگزار می‌کنند. ولی آیا در برنامه نامزدها تقلیل نقش اجرایی فدراسیون و بالا بردن نقش نظارتی‌اش جایی دارد؟ تصور نمی‌کنم. فدراسیون در صورت فاصله گرفتن از مسائل اجرایی و انتقال آنها به اتحادیه باشگاه‌ها و سازمان لیگی مستقل از فدراسیون می‌تواند پوینده‌تر به ساماندهی فوتبال ایران بپردازد و در کنار همه اینها تا این حد هم پاسخگوی مسائل و مشکلات ریز و درشت نباشد.