وسوسه‌های ریاست در فوتبال

موضوعی که البته محمد دادکان پیش از آن گفته بود که یکی از دلایل برکناری‌اش از سوی علی‌آبادی، رئیس وقت سازمان تربیت بدنی این بوده که وی چشم به مدیریت فوتبال داشته است.

به هر حال این شهرت نیز به میزانی است که هر کسی را به وسوسه می‌اندازد تا با نشستن بر صندلی ریاست فدراسیون فوتبال،‌ یک شبه راه چند ساله شهرت را طی کند. هر چند که لزوما این شهرت و معروفیت، به محبوبیت ختم نمی‌شود، کافی است هر رئیسی نتواند از فرصت‌ها استفاده مطلوبی به عمل آورده یا با تصمیمی اشتباه، شکستی را برای فوتبال رقم بزند که در آن صورت از عرش به فرش می‌افتد.

بنابراین باید گفت مدیریت در فوتبال ولو جذابیت‌ها و انگیزه‌های زیادی در بر داشته باشد، شکننده است و رئیس فدراسیون شدن اقتضاء می‌کند که هر مدیری در کنار ظرفیت بالای نقدپذیری و شنیدن انتقادها، به لحاظ روابط عمومی نیز از فن بیان قوی و ارتباطات خوبی برخوردار باشد تا در چرخه کار کم نیاورده و به اصطلاح له نشود.

جدا از همه این موارد، میزان پولی که در طول یک سال در فوتبال هزینه می‌شود به اندازه یک سال بودجه وزارت ورزش و جوانان است. طبق گفته مسوولان ورزش، در سال مبلغی حدود 400 میلیارد تومان در این رشته در سطح ملی و باشگاهی هزینه می‌شود. جالب این‌که کل بودجه‌ای که برای وزارت ورزش و جوانان در سال 91 در نظر گرفته شده مبلغ 476 میلیارد تومان است که این رقم شامل بودجه عمرانی و جاری و همینطور بودجه 25 میلیارد تومانی کمیته ملی المپیک می‌شود.

به سخنی دیگر کل رشته‌های ایران منهای فوتبال رقمی حدود 200 میلیارد تومان بودجه دارند و فوتبال به تنهایی دوبرابر این مبلغ گردش مالی دارد تا مشخص شود که چرا مدیریت فدراسیون فوتبال این همه حائز اهمیت بوده و وزارت ورزش و شخص وزیر نمی‌توانند به سادگی از کنار مجمع انتخاباتی آن به سادگی عبور کنند.

می‌گویند «خرج که از کیسه مهمان بود حاتم طایی شدن آسان بود»، ضرب المثلی که حکایت از وضعیت امروز فوتبال ایران دارد. یعنی کل بودجه فوتبال از سوی دولت تامین می‌شود و شاید اگر روزی بخواهد این حمایت‌های مادی و معنوی قطع شود، فوتبال باشگاهی ایران با چشم بر هم‌زدنی تعطیل خواهد شد.

حتما به یاد دارید که امسال این مصوبه ورزشی که وزارتخانه‌ها و سازمان‌های دولتی نمی‌توانند برای ورزش حرفه‌ای هزینه کنند، شوکی بزرگ به فوتبال باشگاهی ایران وارد کرد و حتی بسیاری از باشگاههای بزرگ و مطرح را تا آستانه تعطیلی پیش برد.

در چنین شرایطی است که نمی‌توان نقش دولت در اداره فوتبال را نادیده گرفت و انتظار داشت که دولت تنها پول تزریق کرده و در اداره فوتبال کوچک‌ترین نظر و پیشنهادی نداشته باشد.