بی‌اختیاری ادرار

ادرار از طریق حالب‌ها (2 لوله که ادرار را از کلیه به مثانه منتقل می‌کند) به مثانه می‌رسد. مثانه کیسه‌ای است از جنس عضله که مثل بادکنک قابلیت ارتجاعی داشته و بر اساس میزان ادرار بزرگ و کوچک می‌شود. با رسیدن حجم ادرار به میزان خاصی، گیرنده‌های عصبی در مثانه و اطراف آن تحریک‌شده و اطلاعات به مغز می‌رسد و در شرایط مناسب دستور از مغز به مثانه و مجاری تحتانی ادراری می‌رسد و دفع ادرار انجام می‌شود. حجم ادراری که موجب این تحولات می‌شود در اشخاص مختلف متفاوت است، اما به طور متوسط از حجم 150 سی‌سی شروع می‌شود و با افزایش حجم ادرار میزان این اطلاع رسانی و احساس داشتن ادرار افزایش می‌یابد. برخی افراد می‌توانند تا بیش از 1500 سی‌سی ادرار را تحمل کرده و دفع ادرار بی‌اختیار نداشته باشند. ادرار از طریق مجرای ادرار تحتانی از بدن خارج شده و دفع می‌شود. همین جاست که کنترل دفع ادرار به صورت ارادی انجام می‌شود. عضلات موجود در کف لگن و انتهای مجرای ادرار به صورت عادی مانع از دفع ادرار می‌شود، اما زمانی که مغز اجازه و فرمان دفع ادرار را داد، ضمن شل‌شدن عضله انتهای مجرای ادرار و عضلات کف لگن، عضله مثانه منقبض شده و ادرار از مثانه به مجرای تحتانی ادرار منتقل و دفع ادرار صورت می‌گیرد. حال در هر جای این مسیر اختلالی ایجاد شود، دفع ادرار به صورت خود به خود و بی‌اختیار صورت می‌گیرد یا بر عکس دفع ادرار به سختی و با درد انجام می‌گیرد.

بی‌اختیاری ادرار استرسی: در این حالت فرد هنگامی‌که دچار سرفه، عطسه یا هر حالتی که فشار داخل شکم افزایش یابد مثل چمباتمه نشستن و زور زدن (مثل حالتی که در توالت وجود دارد) دچار بی‌اختیاری و دفع ادرار می‌شود. این حالت شایع‌ترین نوع بی‌اختیاری ادرار در زنان است که بخصوص در زنان جوان دیده می‌شود. این مشکل بخصوص در دوران بارداری و پس از آن دیده می‌شود که معمولا طی 3 تا 6 ماه بعد بهبود پیدا می‌کند. عواملی مثل چاقی، تعداد حاملگی‌ها و وزن جنین و البته ژنتیک و سن زن در بروز این مشکل نقش خاصی دارد.