قلمت را به نام من بتراش، باز جادو بیافرین از من

خبری نیست از پرستوها، گفته بودند برنمی‌گردند

آسمان سیاه شهر مرا، این کلاغان سیاه‌تر کردند

شاخه‌ها هیزمی ‌رسیده شدند، میوه‌ تلخ شاخه حسرت شد

چشم من خشک و زرد می‌بیند یا درختان شهر من زردند؟

شعبده‌بازی است در هر کنج، شهر در باورش نمی‌گنجد

باغبان‌ها به باغ دل دادند، از گل پونه مار پروردند

در گلو ناودان فرو می‌ریخت، بغض یک آسمان شکستن را

لانه‌ گرم لک‌لکان خالی‌ست، دودکش‌های خانه‌ها سردند

کار دیگر گذشته است از کار، جای باران تگرگ می‌بارد

زخم شمشیر آسمان کاری‌ست، زخم‌ها زخم و دردها دردند

سبک هندی مرا غزل بسرا، زن هندو بیافرین از من

طبع شعرم شبانه گل کرده‌ست گل شب بو بیافرین از من

بیشه‌ها سربه سر پر از آهو، چشم تو جز مرا نمی‌بیند

من پلنگ آفریده‌ام از تو، ماه بانو بیافرین از من

مثل زنبور نیش‌دار عسل، قطره قطره مرا به بار آور

خانه خانه پر از عسل، قصری، مثل کندو بیافرین از من

روح چنگیز نیمی ‌از شعرت نیمه‌ دیگرت جنون دارد

یا مرا لیلیِ غزل بسرا، یا هلاکو بیافرین از من

چشم‌هایت دوباره معجزه کرد، آیه‌هایی به خط نستعلیق

قلمت را به نام من بتراش، باز جادو بیافرین از من

ساختمان نیمه ویران

آتش‌نشان‌‌ها

پلیس‌ها/زخمی‌ها/امدادگران/خبرنگاران

ترس رهگذران/کنجکاوی عابران

همه چیز آماده است

برای انفجار چمدان دوم

لباس‌های نظامی‌مان را کندیم

اسلحه‌ها را زمین گذاشتیم

با دست‌های بالا رفته

کتری را گذاشتیم روی اجاق و

با سربازهای دشمن گرم شدیم به خوردن چای

نفرین سیاستمداران

قرار گذاشته بودیم

روی زمینی که بر سرش می‌جنگیدیم

گندم بکاریم/خانه بسازیم

بچه‌هامان را بزرگ کنیم و...

همه چیز خوب بود

جز این‌که باید می‌جنگیدیم

با آنها که برای مزرعه‌مان

نقشه کشیده بودند

همه چیز در این نسیم پنهان شده است

«پیرمرد و دریای» پسرعمو

سماور مادر/تنهایی من

عینک پدر/لبخند بزن/ و خانه را گرم کن

لبخند بزن

تا فکرکنم این دودی که از دور پیداست

قطاری‌ست که تو را با خودش آورده

تا ترانه‌های فراموش شده به رادیو برگردد

تا شکوفه‌های لیمو را در زمستان

برپیرهنت بریزم

تا بادگیرها

نسیم و توفان را از هم نشناسند

لبخند بزن/ و خانه را به آتش بکش

لبخند بزن/گاهی لبخند لازم است...

حتی برای دوربین روبه‌رو

که تنهایی‌ات را /بی‌صبرانه قاب گرفته است

هر درختی که قطع می‌شد

دری چوبی بود که سال‌ها بعد به رویم باز نمی‌شد

هر پرنده‌ای که برنمی‌گشت

آسمانی بود

که سال‌ها بارانی‌اش را به تن می‌کرد

هر گلوله که شلیک می‌شد

زنی بود که از تنهایی می‌ترسید

مردی بود که برای همیشه به عکس‌ها می‌رفت

هر دستی که به سویم دراز می‌شود

ادامه خیانتی است

که سال‌ها بعد در سینه‌ام فرو خواهد رفت

هر صدا/ رادیویی جیبی است

که سربازی را از تنهایی در می‌آورد

هر نقشه سفری است

به دورها...

درهای چوبی، آلبوم‌های عکس، خیانت و رادیوی جیبی را تحمل می‌کنم

اما تحمل دوری را ندارم

نقشه را در دستانم مچاله می‌کنم

حالا هر کجا بروی

در مشت منی