کودکان هندی یاد گاندی را گرامی داشتند

به نوشته روزنامه دیلی میل، این کودکان هندی با پوشیدن کلاه‌های پوستی، عینک‌های گرد و سبیل‌های کم پشت خاکستری راهپیمایی برگزار کرده و رکورد بزرگترین راهپیمایی کودکان ملبس به لباس‌های مهاتما گاندی را شکستند.

این 485 کودک هندی لباس‌های مبدل مهاتما گاندی را در شصت و چهارمین سالروز ترور وی به تن کردند تا یاد وی را گرامی بدارند.

آنها علاوه بر عینک‌های گرد و سبیل های خاکستری که مشخصه‌های اصلی گاندی هستند، لباس‌ها و شال‌ سفید وی را نیز به تن کرده و همچون گاندی دمپایی پوشیدند و با به دست گرفتن عصا در راهپیمایی شرکت کردند.

راهپیمایی آنها به این هدف برگزار شد تا خاطره راهپیمایی معروف گاندی در ماه مارس 1930 معروف به "راهپیمایی نمک" که جنبش استقلال طلبی را در هند به راه انداخت زنده کنند.

این کودکان هندی که همگی بین 10 تا 16 سال سن داشتند مسافت نیم کیلومتر را با پوشیدن لباس‌های گاندی در مرکز شهر کلکته راهپیمایی کردند.

رکورد قبلی راهپیمایی مشابه مربوط به 255 کودکی بود که در 13 ژوئن 2010 در شهر تامیل نادو لباس‌های گاندی را به تن کردند.

اوشا گوکانی، نوه مهاتما گاندی از تماشاچیان این راهپیمایی بودند.

در روز 12 مارس سال 1930 میلادی گاندی محل اقامتش در احمدآباد را همراه با ده‌ها تن از پیروان و انبوهی از خبرنگاران ترک کرد. پس از پیمودن 300 کیلومتر با پای پیاده، گاندی در روز ششم آوریل 1930 به ساحل اقیانوس هند رسید، داخل آب رفت و با دستانش اندکی نمک جمع آوری کرد. با این حرکت نمادین ، گاندی هموطنانش را تشویق کرد تا انحصار حکومت استعماری در توزیع نمک را نقض کنند.

براساس این انحصار حکومت استعماری تمام مصرف کنندگان هندی از جمله فقیرترین اقشار را ناگزیر به پرداخت مالیات نمک کرده بود و آنهاحق نداشتند شخصا نمک مورد نیاز خود را تامین کنند.

در ساحل ، هزاران تن از طرفداران گاندی که در طول راه به جمع همراهان او پیوسته بودند از حرکت مهاتما گاندی تقلید کرده و ظروف خود را از آب شور اقیانوس پر کردند.

از کراچی تا بمبئی، هندی‌ها با گرم کردن آب شور و بخار شدن آن در مقابل دیدگان انگلیسی‌ها نمک مورد نیازشان را جمع آوری می کردند.

ماموران حکومت استعماری بیش از 60 هزار تن را برای این کار زندانی کردند. هندی‌های وفادار به گاندی تصمیم به مقاومت گرفتند.

حکومت استعماری هند گاندی را نیز دستگیر کرد و او مدت 9 ماه زندانی بود.

سرانجام نایب السلطنه هند به ناتوانی خود در تحمیل این قانون پی برد و تسلیم گاندی شد ، تمام زندانیان را آزاد کرد و به هندی‌ها اجازه داد نمک مورد نیازشان را خود تامین کنند. انحصار نمک حکومت استعماری لغو گردید.

«راهپیمایی نمک» از نظر انگلیسی‌ها مشابه «جشن چای» بوستن در آمریکا بود که منجر به استقلال این کشور شد.

با این حال ، هند مجبور شد نزدیک به 20 سال و تا پایان جنگ جهانی دوم برای استقلال انتظار بکشد و سرانجام در روز 15 اوت سال 1949 میلادی به استقلال دست یابد.(ایسنا)