سرخو شما را خوش خلق می‌کند

رنگ پوست این ماهی قرمز متمایل به صورتی است و گوشت آن سفید و بسیار لطیف بوده و بوی زهم نمی‌دهد.

وزن این ماهی به سه تا چهار کیلوگرم هم می‌رسد و اغلب به صورت کباب شده، سرخ‌شده یا آب‌پز تهیه و در قلیه ماهی نیز استفاده می‌شود. این ماهی گونه‌های بسیار زیادی دارد و انواع دم‌سیاه، کم‌پولک و خونی آن بیشتر مورد توجه است.

سرخو منبع غنی ویتامین B12،B6 و املاحی چون فسفر و پتاسیم است و با کاهش سطح هموسیستئین از خطر پارگی دیواره عروق خونی می‌کاهد.

مهم‌ترین اسید چرب این ماهی از نوع امگا‌‌ـ‌3 بوده و با کاهش کلسترول از رسوب چربی در شرایین و تشکیل لخته خون جلوگیری و با تنظیم عملکرد ماهیچه‌های قلب ، خطر حملات قلبی و مرگ را کاهش و از ابتلا به سرطان پانکراس، پروستات و دستگاه گوارش می‌کاهد.

مصرف 100 گرم این ماهی حدود 60 درصد نیاز روزانه بدن به پروتئین را تامین کرده و مهم‌ترین اسیدآمینه آن تریپتوفان است.

تریپتوفان پیش ساز سروتونین (هورمون شادی‌بخش) بوده و سبب بهبود خلق می‌شود.

سلنیوم این ماهی نیز چشمگیر بوده و تا 80 درصد نیاز روزانه بدن را به این ماده معدنی تامین می‌کند.

سلنیوم نوعی آنتی‌اکسیدان قوی است که با کاهش سطح سموم بدن باعث تقویت سیستم ایمنی و افزایش باروری می‌شود.

مصرف این ماهی با نظر پزشک مربوطه برای مبتلایان به بیماری قند توصیه می‌شود، چرا که اسید چرب امگا‌‌ـ‌3 و اسید‌های آمینه ضروری و ویتامین‌های گروه B آن به تعادل و تثبیت قند خون کمک می‌کنند.

سرخو حاوی ماده‌ای به نام پورین است. پورین قابل تبدیل به اسید‌اوریک بوده و تجمع آن در بدن منجر به افزایش اسیداوریک خون می‌شود بنابراین افراد مبتلا به نقرس و کسانی که از مشکلات کلیوی رنج می‌برند از مصرف زیاد این ماهی بخصوص پوست سرخ‌شده آن که بسیار لذیذ و خوشمزه است اجتناب کنند.

در سرخوی کبابی یا پخته شده میزان تریپتوفان، سلنیوم و ویتامین B12 در سطح عالی و میزان فسفر، پتاسیم، ویتامین B6 و امگا‌‌ـ‌3 در سطح خوبی قرار دارد.

ماهی‌هایی چون سرخو که از دریای جنوب صید و به نقاط مختلف کشور حمل می‌شود، باید منجمد شده باشد؛ مگر آن که حمل و نقل آن توسط هواپیما و برحسب تاریخ روز روی بسته‌بندی آن نوشته شده باشد بنابراین سرخو را به صورت منجمد از مراکز معتبر شیلات یا در بسته‌بندی‌های بهداشتی که دارای تاریخ مصرف و مجوز بهداشت هستند، خریداری کنید.

مردمک چشم ماهی منجمد سالم باید دارای یک نقطه سفیدرنگ باشد و در سطح پوست آن سوختگی حاصل از انجماد و زردشدگی دیده نشود.

زرد بودن پوست یا گوشت ماهی حاصل اکسیداسیون و تجزیه و تخریب چربی‌های ماهی است که اغلب در اثر نگهداری نامطلوب در سردخانه ایجاد می‌شود.

فاخره بهبهانی - جام‌جم